أَنِّي دو جا ، به تقدير «لِأَنِّي» است . لَا أُسْأَلُ تا آخر ، مضمون آيت سوره انبياء است . و سؤال از فعل كسى عبارت است از محاسبه بر معامله كه با آن كس است براى بازيافتِ حقّى كه بر آن كس باقى باشد ، تا مداهنه كند آن كس در طلب حق خود از سائل اگر تضييع حق آن كس كرده باشد ، مثل طلب اين كه اللّه تعالى عذاب نكند مشرك را به سبب حقّى از مشرك كه نزد اللّه تعالى باقى باشد. يعنى: گفت امام رضا عليه السلام كه: گفت اللّه تعالى در حديث قدسى كه: اى فرزند آدم! به مشيّت من شدى تو آن كه مشيّت مى كنى براى خود آنچه را كه مشيّت مى كنى . و به قوت عزمى كه به وسيله قوّت من است ادا كردى فرايض را و به نعمت من ـ مثل گوش و چشم ـ قوّت بر معصيت من به هم رسانيدى ؛ چه من تو را شنواىِ بيناىِ توانا كردم و اگر نمى كردم ، معاصى كه سمع و بصر و توانايى در آنها دخل دارند ، نمى شد. بيانِ اين آن كه : آن چه از نفع برمى خورد تو را در دنيا و آخرت به سبب عملى كه خير است ، پس از اللّه تعالى است . و آنچه از ضرر برمى خورد تو را در دنيا و آخرت به سبب عملى كه شرّ است ، پس از خود توست . و اين به سببِ اين است كه من ، اَولى به اعمال خيرِ تواَم از تو . و تو اَولى به اعمال شرّ تويى از من . و اين اولى بودن ، براى اين است كه هيچ كس را حقّى بر اللّه تعالى باقى نمى ماند و حق اللّه تعالى بر بندگان بسيار است ، پس آن چه در جزاى عمل نيك كند ، بنابر وعده تفضّل است و آن چه در جزاى عمل بد كند ، بنابر عدل است .