.اصل: [عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ ب إِلَا هُوَ، مِنْ ذلِكَ يَكُونُ الْبَدَاءُ؛ وَعِلْمٌ عَلَّمَهُ مَلَائِكَتَهُ وَرُسُلَهُ وَأَنْبِيَاءَهُ، فَنَحْنُ نَعْلَمُهُ».

شرح: روايت است از امام جعفر صادق عليه السلام گفت كه: به درستى كه اللّه تعالى را دو قسم علم است؛ يكى محفوظ است كه نمى داند آن را مگر او، از روى آن و بس مى باشد بَداء. و يكى تعليم كرده آن را به ملائكه خود و رسل خود و پيغمبران خود؛ پس ما جميع آن را مى دانيم.

[حديث] دهم

.اصل: [مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ «مَا بَدَا لِلّهِ فِي شَيْءٍ إِلَا كَانَ فِي عِلْمِهِ قَبْلَ أَنْ يَبْدُوَ لَهُ».

شرح: بَدا به صيغه ماضى غايب معلومِ باب «نَصَرَ» است. و فاعلش، ضمير مستترِ راجع به مصدرش است. ضمير مستتر در كَانَ، راجع به شَيْءٍ و به مصدر «بَدَا» مى تواند بود. و همچنان است ضمير مستتر در يَبْدُوَ. يعنى: روايت است از امام جعفر صادق عليه السلام گفت كه: بدا نشده براى اللّه تعالى در كارى مگر آن كه بوده در علم او پيش از به هم رسيدنِ آن كار براى او. تحقيق اين شد در شرح عنوان باب.

[حديث] يازدهم

.اصل: [عَنْهُ، عَنْ أَحْمَدَ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ «إِنَّ اللّه َ لَمْ يَبْدُ لَهُ مِنْ جَهْلٍ».

شرح: لَمْ يَبْدُ به صيغه مجهول است. نايب فاعل ضمير، راجع به مصدرش يا لَهُ است.