باشد اين را كه ظن داشته باشند و او آن ظن را به مرتبه علم رساند. يعنى: روايت است از فضيل بن يسار، گفت كه: شنيدم از امام محمّد باقر عليه السلام مى گفت كه: علم اللّه تعالى در حوادث آينده، دو قسم است؛ به اين روش كه يك قسم، نزد اللّه تعالى محفوظ است، مطلّع نساخته بر آن علم كسى را از مخلوقين خود. و يك قسم، تعليم كرده آن را به ملائكه خود و رسل خود؛ پس آن چه تعليم كرده آن را به ملائكه خود و رسل خود، پس موافق قول ايشان خواهد شد، دروغگو نمى كند خود را نزد ملائكه و رسل و نه ملائكه را نزد رسل و نه رسل را نزد امّت او؛ علمى كه نزد او محفوظ است، تقديم مى كند از جمله آن آنچه را كه مى خواهد تقديمِ آن را و تأخير مى كند از جمله آن آنچه را كه مى خواهد تأخير آن را و ثابت مى كند آنچه را كه مى خواهد ثابت كردن آن را.

[حديث] هشتم

.اصل: [وَبِهذَا الْاءِسْنَادِ، عَنْ حَمَّادٍ، عَن «مِنَ الْأُمُورِ أُمُورٌ مَوْقُوفَةٌ عِنْدَ اللّه ِ، يُقَدِّمُ مِنْهَا مَا يَشَاءُ، وَيُؤَخِّرُ مِنْهَا مَا يَشَاءُ».

شرح: روايت است از فضيل گفت كه: شنيدم از امام محمّد باقر عليه السلام كه مى گفت كه: از جمله كارها، كارهاى مجهول نزد جميع خلايق، محفوظ نزد اللّه تعالى است؛ تقديم مى كند از جمله آن كارها آنچه را كه خواهد و تأخير مى كند از جمله آنها آنچه را كه خواهد. بيانِ اين شد در شرح حديث سابق.

[حديث] نهم

.اصل: [عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ ب «إِنَّ لِلّهِ عِلْمَيْنِ: عِلْمٌ مَكْنُونٌ مَخْزُونٌ لَا يَعْلَمُهُ