نيست، ما را حاكم ناميده، پس اين مبنى بر خلط است. و بيان آيت: «إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ» مى آيد در «كِتَابُ الْحُجَّة» در حديث هفتم و شانزدهمِ باب هشتم و در حديث سوم و چهارم و ششم و هشتمِ باب شصت و چهارم و در حديث هفتاد و هفتمِ باب صد و هفتم. ثُمَّ قَالَ تتمّه كلام امام است و اشارت است به اين كه آيت «وَ مَا ظَـلَمُونَا» در دو سوره است؛ اوّل: اعراف كه از مكّيّات است، دوم: بقره كه از مدنيّات است. ثُمَّ ذَكَرَ مِثْلَهُ كلام زُراره است. و ضمير مستتر در «ذَكَرَ» راجع به امام است. و ضمير «مِثْلَهُ» راجع است به آنچه مذكور شد. و دلالت بر خلط مى كند. و مثل آن است آيت سوره منافقين: «وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ» ؛ [١] زيرا كه حصرِ عزّت در هر كدام صحيح نيست بى خلط. يعنى: روايت است از زراره، از امام محمّد باقر عليه السلام ، راوى گفت كه: پرسيدم او را از قول اللّه ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ در سوره اعراف: و ظلم نكردند يهود ما را، و ليك كار ايشان اين بود كه خود را ظلم مى كردند؛ گفت كه: به درستى كه اللّه تعالى بزرگ تر و عزيزتر و رفيع تر از آن است كه مظلوم شود، و ليك او مخلوط كرده ما را با خود. بيانِ اين آن كه: گردانيده ظلم ما را به جاى ظلم او و گردانيده حكومت ما را به جاى حكومت او، در جايى كه مى گويد در سوره مائده: جز اين نيست كه حاكم شما اللّه تعالى است و رسول او و جمعى كه مؤمن شدند مى خواهد [٢] به قول او: «الَّذِينَ ءَامَنُواْ» امامان از ما را. بعد از آن گفت در موضعى ديگر كه سوره بقره است كه: «وَ مَا ظَـلَمُونَا» [٣] تا آخر. بعد از آن امام عليه السلام ذكر كرد مثل آنچه را كه مذكور شد از آيت دالّه بر خلط.

[١] منافقون (٦٣): ٨ .[٢] يعنى: قصد مى كند از اين فقره آيه شريفه.[٣] بقره (٢): ٥٧؛ اعراف (٧): ١٦٠.