داخل شود او را غضب و ملال، داخل مى شود او را تغيير. و چون داخل شود او را تغير، ممكن است برطرف كردنِ ديگرى او را، بعد از آن لازم مى آيد كه تمييز كرده نشده باشد احداث كننده عالم از احداث كرده شده و تمييز كرده نشود قادر بر عالم از مَقدورٌ عَلَيْه و تمييز كرده نشود آفريننده به تدبيرِ عالم از آفريده شده به تدبير. به غايت بلند است اللّه از اين سخن بلندى اى بزرگ، بلكه او آفريننده به تدبيرِ هر چيز غير خود است، نه براى حاجتى سوى آفريده شده، پس چون باشد آن آفريدن نه براى حاجتى، محال مى شود ممنوع بودن و مقطوع بودن از صفتى از صفات ذات در ازل، پس تأمّل در اينها كن تا فهمى آنچه را كه گفتم، اگر خواسته باشد اللّه تعالى فهميدنِ تو را.

[حديث] هفتم

.اصل: [عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ ب «نَحْنُ حُجَّةُ اللّه ِ ، وَنَحْنُ بَابُ اللّه ِ، وَنَحْنُ لِسَانُ اللّه ِ، وَ نَحْنُ وَجْهُ اللّه ِ، وَنَحْنُ عَيْنُ اللّه ِ فِي خَلْقِهِ، وَ نَحْنُ وُلَاةُ أَمْرِ اللّه ِ فِي عِبَادِهِ».

شرح: الْوُلَاة (به ضمّ واو و تخفيف لام، جمع وَالى): حاكمان. الْأَمْر: كار عمده؛ و مراد اين جا، كتاب الهى است، چنانچه در سوره شورى است: «وَ كَذَ لِكَ أَوْحَيْنَآ إِلَيْكَ رُوحًا مِّنْ أَمْرِنَا» [١] . يعنى: روايت است از اسود بن سعيد گفت كه: بودم نزد امام محمّد باقر عليه السلام ، پس شروع كرد مى گفت از خود بى آن كه پرسيده باشم او را از چيزى كه: ما ائمّه، اهل البيت، حجّت اللّه تعالى ايم و ما در دين اللّه تعالى ايم و ما زبان اللّه تعالى ايم و ما راه اللّه تعالى ايم و ما چشم اللّه تعالى ايم در مخلوقات و ما متولّيان كار اللّه تعالى ايم در ميان بندگان او.

[١] شورى (٤٢): ٥٢ .