صافي در شرح کافي - قزوینی، خلیل - الصفحة ٤٧٧

اعتبار اين است كه دنيا و مَافِيهَا، به طُفيلِ ائمّه هُدى آفريده شده. الَّتِي لَا يَقْبَلُ اللّهُ عَمَلاً إِلَا بِمَعْرِفَتِنَا مدلولِ «سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ» است؛ زيرا كه دلالت مى كند بر اين كه جميع اعمال ايشان از نماز و روزه و حجّ و غَير ذلِك، وَبال بر ايشان مى شود. و مؤيّد اين تفسير است حصرِ در «لِلَّهِ الأَْسْمَآءُ الْحُسْنَى» و تفريع بر آن حصر، در «فَادْعُوهُ بِهَا» بنابر اين كه مراد اين باشد كه: ائمّه هُدى تصرّفى در احكام الهى نمى كنند از روى ظن و پيروى هوا و هوس، پس به مدد خوانيد اللّه را در كار دين به توسّط ايشان و در طلبِ حاجات كوبيد كه: «اللّهُمَّ إِنَّا نَسْئَلُكَ بِمُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ». و مثل اين تفسير، در آيت سوره بنى اسرائيل اين است كه: دعوت اللّه و دعوت رحمان و امثال آنها فايده ندارد بى توسّط ائمّه هُدى. و مى تواند بود كه مراد در اين حديث اين باشد كه: بى معرفت ما و تعلّم مسائل توحيد از ما، اِلحاد در اسماى حسنى مى شود و هيچ عملى مقبول نمى شود، موافق آنچه مى آيد در حديث دهمِ اين باب كه: «بِنَا عُرِفُ اللّهُ» [١] . يعنى: روايت است از امام جعفر صادق عليه السلام در قول اللّه ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ در سوره اعراف كه: و اللّه تعالى راست و بس نام هاى بهتر، پس خوانيد او را به آنها. گفت كه: ما ائمّه، اهل البيت، به خدا قسم كه آن اسماى حسنى ايم، كه قبول نمى كند اللّه تعالى از بندگان عملى را مگر به شناخت ايشان ما را.

[حديث] پنجم

.اصل: [مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَبْدِ اللّه ِ، عَنْ «إِنَّ اللّه َ خَلَقَنَا، فَأَحْسَنَ خَلْقَنَا؛ وَصَوَّرَنَا، فَأَحْسَنَ صُوَرَنَا؛ وَجَعَلَنَا عَيْنَهُ فِي عِبَادِهِ، وَلِسَانَهُ النَّاطِقَ فِي خَلْقِهِ، وَيَدَهُ الْمَبْسُوطَةَ عَلى عِبَادِهِ بِالرَّأْفَةِ وَالرَّحْمَةِ، وَوَجْهَهُ الَّذِي يُؤْتى مِنْهُ، وَبَابَهُ الَّذِي يَدُلُّ عَلَيْهِ، وَخُزَّانَهُ فِي سَمَائِهِ وَأَرْضِهِ؛ بِنَا أَثْمَرَتِ الْأَشْجَارُ، وَأَيْنَعَتِ