شرح: الْمَعْنى (به فتح ميم و سكون عين و نون و الف): مقصد؛ و آن، اعمّ است از مُسْتَعْمَلٌ فِيهِ لفظ و از بازگشتِ استعمال لفظ، خواه آن بازگشت، دليلِ صحّت استعمال باشد و خواه چيزى باشد كه اسمِ آن غير آن باشد؛ به معنى اين كه اسم آن از مشتقّات و مانند آنها باشد، بنا بر اين كه اسم مشتقّ و مانند آن، ذاتىِ افراد خود نمى باشد. و اسم جامدِ محض البتّه ذاتىِ افراد خود است. تفسير اسم گذشت در شرح عنوانِ باب سابق. الاِشْتِقَاق: گرفتن كلمه از كلمه ديگر؛ و كلمه اوّل را مشتقّ مى نامند و دوم را مُشْتَقٌّ مِنْه، خواه آن دو كلمه، جزء كلامِ لفظى باشد و خواه جزء كلام نفسى باشد. وَاشْتِقَاقِهَا عطف است بر «مَعَانِي». يعنى: اين باب، بيانِ معانى اسماى الهى است و بيان اين كه همه آنها مشتقّات است، پس هيچ كدام از قبيل اَعلام و اَسماى اجناس نيست. در اين باب، دوازده حديث است.

[حديث] اوّل

.اصل: عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْ «الْبَاءُ بَهَاءُ اللّه ِ، وَالسِّينُ سَنَاءُ