قال اللّه تعالى: «فَبَشِّرْ عِبَادِ الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُوْلَئكَ الَّذِينَ هَدَاهُمُ اللَّهُ وَ أُوْلَئِكَ هُمْ أُوْلُواْ الْأَلْبَـبِ» . [١] قال رسول اللّه صلى الله عليه و آله ... لاقول الا بعمل، ولا قول ولا عملَ الا بنيّة، ولا قول ولا عمل ولا نية الا باصابة السنة. [٢] با عنايت به سخن مذكور از پيامبر اسلام و با توجه به منزلت و اهميت سنت (مجموعه اى از اقوال، افعال و تقارير معصوم عليه السلام ) در تعاليم دينى، از آنجايى كه ابزار و راه انتقال اين محتواى گرانسنگ به اعصار محروم از حضور ظاهرى معصوم عليه السلام ، گوش و شنيدن منقولات بوده است، دقت و تأمل در انتساب و نظر در صحت و سقم استناد مسموعات به معصوم عليه السلام امرى طبيعى، بلكه ضرورى به نظر مى رسد. البته اين مهم از ديرباز و همواره از سوى طرفداران و معتقدين به سنت مورد توجه، و از جانب دوستان ناآگاه و مخالفان آگاه مورد خدشه و ايراد قرار گرفته است. و اكنون با گذشت زمان و دور شدن از عصر حضور ظاهرى پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان معصوم عليهم السلام توجه به اين واقعيت، و مواجهه با چنين پديده اى، راهكارهاى منطقى، علمى و قانع كننده اى مى طلبد. از آن جا كه قرآن قطعى الصدور و آيات فراوانى از آن محكم و وافى به مقصود است، ارائه محتواى ظنى الصدور سنت به قرآن يكى از روش هاى علمى و اصول صحيح در حصول اطمينان استناد سنت به معصوم و در تعيين اعتبار و ميزان ارزش آن مى باشد. چاره اساسى ديگر در علاج ظنى الصدور بودن سنت، بررسى اوضاع و احوال سلسله راويان و تدقيق در اسناد و مدارك حديث است. اين امر از قديم الايام مورد اهتمام معتقدين و مروجين سنت در ايجاد اطمينان

[١] زمر، ١٨.[٢] اصول كافى، ج ١، ص ٩٠، ح ٩.