نويسنده در اين نوشتار به چگونگى ذكر اسناد در كتب اربعه حديثى از سوى نويسندگان آنها اشاره كرده و شيوه هر سه را بيان كرده و به مقايسه روش ها پرداخته است. بخش دوم مقاله به دفع توهم انقطاع در برخى اسانيد الكافى اختصاص يافته و نويسنده دلايلى را در اين باره مطرح ساخته است. ذكر رجال عده كلينى و بيان مقصود از محمّد بن اسماعيل در اسناد الكافى ديگر مطالب اين نوشتار است. ينبغى أن يعلم أن حال المشايخ الثلاثة، فى ذكر الأسانيد مختلف فالشيخ أبوجعفر الكلينىّ يذكر اسناد الحديث بتمامه، أو يحيل فى أوله على اسناد سابق قريب. و الصّدوق يترك أكثر السّند فى محلّ رواية الخبر، و يذكر الطّرق المتروكة، فى آخر الكتاب مفصلة. و الشّيخ أبو جعفر الطّوسى يذكر تمام الأسناد تارة، و يترك أكثره اُخرى، و ربما ترك الأقلّ و أبقى الأكثر، و أهل الدِّراية يسمّون ترك أوائل الأسانيد تعليقا. ثمّ انّه ذكر فى آخر التهذيب ـ بعبارة واضحة، و فى الاستبصار بتأدية مختلّة يشهد معها الاعتبار باتّحاد المراد ـ أنّ كل حديث ترك أول اسناده ابتداء فى باقيه باسم الرّجل

[١] منتَقى الجُمان فى الأحاديث الصحاح و الحسان، جمال الدين حسن بن زين الدين شهيد ثانى، جلد اول، جامعه مدرسين حوزه علميه قم، چاپ اول، ص ٢٣ ـ ٢٦ و ص ٤٣ ـ ٤٥.