نشانگر صحت منقولاتشان مى باشد. مثلاً زراره احاديثى را كه از امام مى شنيد مى نوشت، و هميشه و همواره با او بود. روزى از امام سؤالى كرد و امام جواب ندادند. او كتابش را برداشت و رفت (حديث شانزدهم باب الوقف والصدقه). ابن ابى ليلى روزى از محمد بن مسلم خواست كه حكم منقول از امام در مسأله اى را، از كتاب به او نشان بدهد. محمد بن مسلم به شرطى كه به جاهاى ديگر كتاب نگاه نكند، به او نشان داد. از اين احاديث و احاديث ديگر به خوبى به شدت اهتمام اصحاب نسبت به نوشتن، حفظ و كتمان آثار در ارشاديات پى مى بريم، تا چه رسد به عباديات. به علاوه كتاب اصحاب اجماع كه ١٨ نفر از اصحاب بر تصحيح آن اتفاق نظر نمودند؛ امر امام كاظم عليه السلام به على بن سويد كه مصالح دينت را فقط از شيعه بگير [١] و نيز حديث ابوالحسن سوم (امام هادى عليه السلام ) كه پايدارى در دين تان را از هر كه در مسير محبت ماست و پيرامون امر ما قدم بر مى دارد، بگيريد، از شواهدى است كه مى توان مشايخ سه گانه را از مصاديق افراد مورد نظر امام دانست. سنت و سيره اصحاب ائمه به ضبط و نوشتن احاديث در همان مجلسى كه با ائمه بوده اند، سبقت گرفتن بر يكديگر در اثبات مسموعات و خويش، تدوين اصول چهارصدگانه بر مبناى پاسخ هاى ائمه، جايز نشمردن روايت آنچه يقين به صحت آن نداشته اند و هم چنين صرف هميت هايى ـ هم چون آمدن مردى از مصر به مدينه براى گرفتن حديث غدير از زيد بن ارقم ـ شواهد گويايى است بر اعتبار كتب اربعه و بى نيازى از تأمل و مداقّه در طرق هر يك در نقل حديث، كه اطمينان ما را به اين كتاب بر مى انگيزد.

فصل چهارم: آراء مشايخ ثلاث در اعتبار كتاب هايشان

در اين بخش به منظور تقويت بيش از پيش اعتبار كتب اربعه به مصداق «اهل البيت ادرى بما فى البيت»، نظرات مؤلفان كتب اربعه و پس از آن، آراء ديگران را مى آوريم. ١. شيخ كلينى در پاسخ كسى كه از او درخواست نوشتن كتاب جامعى نموده است،

[١] وسايل الشيعه، كتاب القضاء، باب ١١، ح ٤٣.