با عنايت به اين كه كتب اربعه، از اصول گرفته شده اند، ضرورى است كه از ميزان اعتبار و صحت و سقم آن منابع نيز سخن بگوييم. اصول مورد گفتگو از كتب معروف، مشهور و مورد اعتمادى است كه مانند نسبت كتب اربعه به مشايخ ثلاث، انتساب آنها به نويسندگانشان امرى مسلم و قطعى و واقعيت متواترى در ميان اصحاب علم و حديث مى باشد. بسيارى از آنها به دست برخى بزرگان رسيده كه در آثار خود، مستقيما از آنها نقل كرده اند، و يا به دست بزرگانى چون ابن ادريس (در كتاب سرائر) و محقق (در كتاب معتبر) و علّامه حلى (در كتاب مختلف) و محدث بصير شيخ حر عاملى (در وسايل) و علّامه نورى (در مستدرك) رسيده است. به طورى كه شيخ حر عاملى از بيش از نود اصل، و مؤلف مستدرك از بيشتر از پنجاه اصل، نقل روايت كرده اند. و من (على نمازى) كه كمترين اهل علم و حديث هستم، بيشتر از بيست اصل در اختيار دارم، كه هفت اصل را از نسخه خطى آن كه نزد علّامه امينى در كتابخانه نجف اشرف بود، نوشتم. و شانزده اصل را به صورت چاپ شده در اختيار دارم. دلايل و قراينى در اعتبار اصول موجود است. از جمله: ١. نزد هر عاقلى بعيد به نظر مى آيد كه اصول مزبور ـ با اين كه بنا به تصريح شيخ صدوق و طوسى در كتبشان، نزد اينان بوده است ـ نزد كلينى نبوده باشند. زيرا غالب اين اصول به مشايخ اين دو بزرگوار، از طريق مشايخ كلينى مى رسد. (چنان كه در بيان تفصيلى اصول آمده است). ٢. كلينى تمام وسايط نقل احاديث را در اول سندهايشان مى آورد، كه در واقع بيان طرق و راه هاى اجازه اش به مؤلفين اصول است. اگر اين سندها را، طرق اجازه او