شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٣٧٦ - ٤٧٩٩ جحود الاحسان يوجب الحرمان
٤٧٩٥ جماع الشر اللجاج، و كثرة المماراة.
جمعكردن بدى لجاجت است، و بسيارى جدل كردن با مردم. «لجاجت» چنانكه مكرر مذكور شد بمعنى خصومت و دشمنى كردنست، يا ايستادگى كردن بر باطل.
٤٧٩٦ جماع الخير فى اعمال البر.
جمع كردن خير در عملهاى نيكوست.
٤٧٩٧ جماع الفضل فى اصطناع الحر و الاحسان الى اهل الخير.
جمع كردن افزونى مرتبه در احسان كردن بآزاده، است و نيكوئى نمودن بأهل خير.
٤٧٩٨ جحود الاحسان يحدو على قبح الامتنان.
انكار كردن احسان مىخواند بر قباحت منت گذاشتن، مراد مذمت انكار احسان كسيست و شكر نكردن آن و اين كه يكى از مفاسد آن اينست كه باعث اين مىشود كه احسان كننده مرتكب قباحت منتگذاشتن شود، زيرا كه آدمى مجبول است بر اين كه احسانى كه بكسى كرده باشد خواهد كه او بازاى آن شكر او بكند يا بنحوى با او سلوك نمايد كه شكر آن احسان تواند شد، پس هرگاه كسى انكار احسان كند يا بنحوى با او سلوك كند كه متضمن انكار آن باشد او بالطبع ملجأ مىشود كه ذكر احسان خود را بر او كند و منت گذارد بر او، پس ارتكاب اين قبيح از او بسبب انكار او مىشود كه اگر او چنين نمىكرد هرگز اين ياد آن احسان نمىكرد و بآن منت نمىگذاشت.
٤٧٩٩ جحود الاحسان يوجب الحرمان.
انكار كردن احسان واجب مىسازد محرومى را، يعنى باعث اين مىشود كه