شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ١٢٤ - ٤٠١٧ اذا طالت الصحبة تاكدت الحرمة
حق تعالى بتو نعمتى دهد و تو آن را بديگرى دهى بهمان شكر آن نعمت بعمل آيد و شكر ديگر لازم نباشد.
٤٠١٤ اذا صبرت للمحنة فللت حدها.
هرگاه صبر كنى از براى محنت بشكنى تندى آن را، و اين باعتبار اين است كه از رنج و الم قلق و اضطراب و آنچه لازمه آنست از فرياد ناله و بر خود زدن و مانند آنها فارغ گردد، و همچنين از شماتت دشمنان، و همچنين از نزول مصيبتى ديگر بسبب بى صبرى چنانكه قبل از اين مكرر مذكور شد كه بى صبرى در مصيبت بسيار باشد كه منتج نزول مصيبتى ديگر باشد.
٤٠١٥ اذا اضرت النوافل بالفرائض فارفضوها.
هرگاه ضرر رساند سنتيها بواجبها پس ترك كنيد آن سنتيها را يعنى هرگاه مشغولشدن امرى سنت ضرر رساند بكردن امرى واجب مثل اين كه باعث فوت وقت آن شود، يا اين كه بعد از كردن آن سنتى قدرت بر كردن واجبى نداشته باشد پس ترك كنيد آن سنتيها را، زيرا كه ترك آن سبب عقابى نشود و ترك واجبى سبب عقاب گردد، و ممكن است كه ضرر رسانيدن شامل ضرر رسانيدن باعتبار كيفيتى نيز باشد هرچند باعث ترك بالكليه نشود مثل اين كه باعث اين شود كه در وقت فضيلت كرده نشود يا با اقبال قلب و خضوع و خشوع نشود.
٤٠١٦ اذا عقدتم على عزائم خير فامضوها.
هرگاه عقد كنيد بر قصدهاى خير پس روان سازيد آنها را، مراد بعقد كردن بر آنها بستن نيت آنهاست، يا بستن عهد و پيمان بر آنها، و مراد بروان كردن آنها بجاى آوردن آنهاست.
٤٠١٧ اذا طالت الصحبة تاكدت الحرمة.