شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ١٩٩ - ٤١٨٩ بالمن يكدر الاحسان
٤١٨٤ بالوقار تكثر الهيبة.
بسبب وقار زياد مىشود هيبت، يعنى سنگين بودن و سبكىنكردن در سخنگفتن و ساير احوال باعث اين مىشود كه هيبت اين كس نزد مردم بسيار شود و انديشه نمايند از او و سبكى با او سلوك نكنند.
٤١٨٥ بالحلم تكثر الانصار.
بحلم و بردبارى بسيار مىشود مددكار، چه ظاهرست كه حلم و بردبارى باعث محبت و دوستى مردم مىشود، و هرگاه دوست گردند يار و مدد كار باشند.
٤١٨٦ بالهدى يكثر الاستبصار.
براه راست يافتن بسيار مىشود بينائى، يعنى هرگاه كسى در دين بلكه در هر باب راه راست يافت بسيار مىشود بينائى او در امور متعلقه بآن، بخلاف كسى كه راه راست نيافته باشد در باب مطلبى، كه او هر چند سعى كند بينائى او را در آن باب حاصل نشود بلكه بسيار باشد كه باعث زيادتى دورى و گمراهى او گردد.
٤١٨٧ بالايثار يسترق الاحرار.
بجود و بخشش ببندگى در آورده مىشود آزادگان، يعنى بسبب جود و بخشش آزادگان مطيع و فرمانبردار اين كس گردند مانند بندگان.
٤١٨٨ بالاحسان يستعبد الانسان.
باحسان بنده كرده مىشود آدمى، اين بمنزله تأكيد فقره سابق است.
٤١٨٩ بالمن يكدر الاحسان.
بسبب منتگذاشتن تيره و مكدر مىگردد احسان چنانكه مكرر مذكور شد و عقل و شرع دو شاهد عدلند بر آن.