شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٥٣ - ٣٧٩٥ انك لن تلج الجنة حتى تزدجر عن غيك و تنتهى و ترتدع عن معاصيك و ترعوى
بدرستى كه تو اگر مشغول گردى بفضيلتهاى نافلهها از اداى واجبها پس برابرى نمىكند فضلى كه كسب كنى آن را بفرضى كه ضايع سازى آن را، مراد اين است كه: اشتغال بنوافل را نبايد مانع ساخت از پرداختن بفرايض بعنوانى كه باعث ترك آنها يا پس افتادن آنها از وقت فضيلت آنها گردد زيرا كه زيادتى كه آدمى كسب كند آن را باعتبار كردن نوافل برابرى نمىكند با فريضه كه تضييع كرده باشد آن را بفوت نمودن آن. و ممكن است كه[١] ضايع كردن فريضه شامل ناقص كردن آن نيز باشد هر چند ترك بالكليه نشود مثل اين كه پس اندازد نماز را بآخر وقت چه از احاديث ظاهر مىشود كه آن تضييع نماز است پس اشتغال بنوافل را باعث تضييع فريضه برين وجه نيز نبايد كرد يا پس انداخت از وقت فضيلت آن.
٣٧٩٤ انك لن تدرك ما تحب من ربك الا بالصبر عما تشتهى.
بدرستى كه تو در نمىيابى آنچه را دوست مىدارى از پروردگار خود مگر بصبر نمودن از آنچه خواهش آن داشته باشى. مراد اين است كه وسيله نيست از براى دريافتن آنچه دوست مىدارى از بهشت و غير آن از ثوابها از جانب پروردگار خود يعنى دريافتن آن از جانب پروردگار خود باين كه عطا كند آن را بتو مگر اين كه صبر كنى از آنچه خواهش آن داشته باشى هرگاه آن مشروع نباشد پس صبر از آن براى رضاى حق تعالى و خشنودى او موجب دريافتن آن است.
٣٧٩٥ انك لن تلج الجنة حتى تزدجر عن غيك و تنتهى و ترتدع عن معاصيك و ترعوى.
بدرستى كه تو داخل نمىشوى بهشت را تا اين كه باز ايستى از گمراهى خود، و كناره جوئى و باز ايستى از گناهان خود و رجوع كنى.
[١] - عبارت« و ممكن است كه ضايع كردن فريضه» تا آخر فقط در نسخه مدرسه سپهسالار ضبط شده است و در نسخه اصل كه بخط شارح( ره) است نيست.