و اختصاص ببعضى ندارد و استشهاد بآيه كريمه ظاهر اين است كه باعتبار اين باشد كه: آن حضرت صلوات الله و سلامه عليه داند كه مراد از آن اين است كه تو اى رسول خدا نيستى مگر ترساننده مردم از معاصى و امر كننده و نهى كننده ايشان و از براى هر قومى هاديى است كه هدايت كند ايشان را ببهشت و آن امام عصر آن قوم است كه مطيعان ايشان را در اعراف راه مى‌نمايد ببهشت يا مى‌رساند بآن پس از اين معلوم مى‌شود كه او عالم است بحال همه رعيت خود، تا تواند مطيعان ايشان را هدايت كند ببهشت و آنچه در تفسير مجمع البيان روايت كرده كه: چون نازل شد اين آيه كريمه فرمود رسول خدا ٦: «منم ترساننده و على است هدايت كننده بعد از من اى على بتو هدايت مى يابند هدايت يابندگان» آن نيز بر معنى مذكور محمول مى‌تواند شد و همچنين آنچه روايت شده در كتاب كافى و غير آن از حضرت امام بحق ناطق امام جعفر صادق صلوات الله و سلامه عليه كه فرموده: هر امامى هدايت‌كننده است از براى قرنى كه او در ايشان بوده آن نيز بر آن محمول مى‌تواند شد و روايت كرده در كتاب از حضرت امام همام باقر علوم الاولين و الآخرين كه فرموده: رسول خدا ترساننده است و از براى هر زمانى از ما هدايت‌كننده است كه هدايت ميكند ايشان را به آن چه آورده است آن را پيغمبر خدا پس هدايت كنندگان بعد از رسول خدا على است بعد از آن اوصيا يكى بعد از يكى، و اين نيز بر معنى مذكور محمول مى‌تواند شد باين كه مراد به آن چه آورده است آن را پيغمبر خدا بهشت باشد كه پيغمبر خبر آن را آورده و مراد بهدايت كردن هر امامى بآن هدايت‌كردن بآن باشد در اعراف، و ممكن است كه معنى آيه كريمه اين باشد كه: نيستى تو مگر ترساننده عام از براى همه امت تا قيامت و از براى هر قومى راه نماينده خاصى نيز هست كه بذل جهد كند در هدايت ايشان بخصوص كه در زمان آن حضرت ٦ همان حضرت باشد و بعد از او امام هر عصر، و احاديث مذكوره همه بر اين معنى محمول مى‌تواند شد بنا بر اين استشهاد بآيه شريفه در اين كلام معجز نظام بايد كه محمول شود بر استشهاد بر آنچه‌