شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٢٦٨ - ٤٤٥٢ بشرك اول برك و وعدك اول عطائك
داشتن كسى با خود در مال خود يعنى مضايقه نكردن از او اين را كه او نيز مثل او صرف كند.
٤٤٥٠ بينكم و بين الموعظة حجاب من الغفلة و الغرة.
ميانه شما و ميانه پند و نصيحت پردهايست از غفلت و فريفتگى. يعنى غفلت و بى خبرى نفس و فريفتگى آن از شيطان يا دنيا. و مراد اين است كه اين دو صفت بمنزله پرده ايست كه نمىگذارد كه موعظه بگوش هوش شما برسد يعنى اثر كند در شما چه آنچه اثر نكند گويا شنيده نشده، و ظاهر اين است كه مراد آن حضرت صلوات الله و سلامه عليه مذمت اصحاب خود است باين كه غفلت و فريفتگى شيطان يا دنيا شما را چنان فرو گرفته كه گويا پرده شده بر گوشهاى شما كه نمىگذارد كه موعظه مرا بشنويد.
٤٤٥١ بعد الاحمق خير من قربه و سكوته خير من نطقه.
دورى احمق يعنى كمعقل بهتر است از نزديكى او، و خاموشى او بهتر است از گويائى او.
٤٤٥٢ بشرك اول برك و وعدك اول عطائك.
شكفته روئى تو اول احسان تست و وعده كردن تو اول عطاى تست يعنى هرگاه خواهى بكسى نيكى كنى و بخشش نمائى نخست شكفته روئى كن كه آن اول احسانى است كه باو بكنى و مراد باين كه «وعده تو اول عطاى تست» اين است كه اگر كسى از تو سؤالى كند و در آن وقت ميسر نباشد كه چيزى باو بدهى پس وعده كن او را كه وقتى كه ميسر شود بدهى و اميدوار مساز او را كه آن اول عطائى است كه بكنى بآن و وقتى كه بدهى آن عطاى ديگر باشد، و همچنين هرگاه در خاطر داشته باشى كه چيزى بكسى عطا كنى و هنوز وقت آن نشده باشد پيشتر وعده كن