شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٢٣٧ - ٤٣٤٢ بالرفق تدوم الصحبة
٤٣٣٦ بالاحسان و تغمد الذنوب بالغفران يعظم المجد.
بنيكى كردن و پوشيدن گناهان بدر گذشتن از آنها بزرگ مىشود بزرگى.
٤٣٣٧ بالرفق تدرك المقاصد.
بهموارى دريافته مىشود مقصدها.
٤٣٣٨ بالبذل تكثر المحامد.
ببخشش بسيار مىشود ستايشها يعنى بخشش سبب اين مىشود كه مردم آدمى را مدح و ثنا بسيار كنند.
٤٣٣٩ بالاحسان تملك القلوب.
بنيكى كردن بنده مىشود دلها يعنى چنانكه بخريدن مالك بدنها مىتوان شد بنيكى كردن دلها را بنده مىتوان كرد كه دوست گردند و مانند بندگان مطيع و فرمانبردار شوند.
٤٣٤٠ بالافضال تستر العيوب.
بعطا كردن پوشانيده مىشود عيبها.
٤٣٤١ بالتودد تتأكد المحبة.
بتودد تأكيد مىيابد دوستى. «تودد» بمعنى جلب دوستى است يعنى كارى چند كردن از مهربانى و احسان كه جلب دوستى كسى بكند و مراد اين است كه: هرگاه كسى با دوست شرايط دوستى و آنچه جلب آن ميكند از مهربانى و احسان بجاى آورد دوستى ميانه ايشان محكم باشد و اگر نه سست باشد و باندك چيزى زايل گردد.
٤٣٤٢ بالرفق تدوم الصحبة.
بمهربانى دايم مىماند مصاحبت.