شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ١٨٠ - ٤١٤٨ اذا اتقيت المحرمات و تورعت عن الشبهات و اديت المفروضات و تنفلت بالنوافل فقد اكملت فى الدين الفضائل
«و رضوان من الله أكبر» و اما خشنود گردانيدن او را پس ممكن است كه همان بايمان و پرهيزگارى از حرامها بعمل آيد و بنا بر اين حاصل كلام اين باشد كه هرگاه ايمان آورى بخدا و بپرهيزى از حرامهاى او فرود آورد ترا ببهشت و چون آن باعث رضاى او مىشود از تو فرو گيرد نيز ترا بخشنودى خود كه مرتبه ايست بزرگتر از آن. و ممكن است كه آن بمجرد ايمان و پرهيزگارى حاصل نشود بلكه زياده بر آن بعضى از اخلاق حميده يا افعال عظيمه خير در آن در كار باشد و بنا بر اين راضى گردانيدن خدا را اشاره باشد بمرتبه بالاتر از ايمان و پرهيزگارى و بجزاى آن و احتمال اول ظاهرترست چه بنا بر احتمال دوم مناسب اين بود در كلام كه اشاره بطريق حصول آن بشود و الله تعالى يعلم.
٤١٤٧ اذا سألت فاسأل تفقها و لا تسأل تعنتا فان الجاهل المتعلم شبيه بالعالم و ان العالم المتعسف شبيه بالجاهل.
هرگاه سؤال كنى پس سؤال كن از براى فهميدن و سؤال مكن از براى طلب لغزش پس بدرستى كه نادانى كه تعليم گيرد شبيه بداناست و بدرستى كه دانائى كه از راه بيرون رود شبيه بنادان است، مراد اين است كه هرگاه مسئله از كسى بپرسى بپرس در وقتى كه ندانى از براى اين كه دانا شوى بآن و مپرس بقصد اين كه آن كس كه سؤال ميكنى از او نداند آن را و بلغزد و غلط كند در آن و نادانى او ظاهر گردد و حاصل باقى كلام ظاهرست.
٤١٤٨ اذا اتقيت المحرمات و تورعت عن الشبهات و اديت المفروضات و تنفلت بالنوافل فقد اكملت فى الدين الفضائل.
هرگاه بپرهيزى از حرامها و باز ايستى از شبههها و بجاى آورى نمازهاى فريضه را و بگزارى نمازهاى نافله را پس بتحقيق كه كامل گردانيده در دين