شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ١٦٧ - ٤١١٦ اذا اراد الله بعبد خيرا اعف بطنه عن الطعام و فرجه عن الحرام
نشود از اكتساب شرور و بديها كه مقتضاى هوى و هوس اوست، و مراد به «دوست گردانيدن مال بسوى او و پهن گردانيدن اميدها از او» نيز اين است كه سلب ميكند از او لطفى چند را كه مانع او شود از آنها پس او بمقتضاى قواى شهويه دوست گردد با مال و حريص شود بر طلب آنچه نداشته باشد و بخل ورزد در آنچه داشته باشد و اميدهاى دراز از براى خود قرار دهد و مشغول شود بسعى از براى آنها و بازماند از سعى از براى آخرت.
٤١١٢ اذا احب الله عبدا رزقه قلبا سليما و خلقا قويما.
هرگاه دوست دارد خدا بنده را روزى كند او را قلبى سليم و خوئى راست درست، مراد به «قلب سليم» نفس سالم است يعنى نفس او را چنين كند كه سالم باشد و پيرو هوى و هوس و مايل بشرور و بديها نباشد.
٤١١٣ اذا اراد الله بعبد خيرا منحه عقلا قويما و عملا مستقيما.
هرگاه اراده كند خدا ببنده خيرى را عطا كند باو عقلى درست و عملى راست.
٤١١٤ اذا اراد الله بعبد خيرا اعف بطنه و فرجه.
هرگاه اراده كند خدا ببنده خيرى را عفيف مىگرداند شكم او را و فرج او را، يعنى لطفى چند نسبت باو ميكند كه بسبب آنها شكم و فرج او از حرام باز ايستد.
٤١١٥ اذا اراد الله بعبد خيرا الهمه القناعة و اصلح له زوجه.
هرگاه اراده كند خدا ببنده خيرى را در دل او مىاندازد قناعت را و بصلاح مىآورد از براى او جفت او را.
٤١١٦ اذا اراد الله بعبد خيرا اعف بطنه عن الطعام و فرجه عن الحرام.
هرگاه اراده كند خدا ببنده خيرى را عفيف مىگرداند شكم او را از طعام و فرج او را