-هر گاه در تشبيه از مشبه بمشبه به بدون تدقيق نظر منتقل شويم از جهت آشكارا بودن وجه شبه در بادى نظر چون تشبه آفتاب را بآينۀ مجلوة در استدارت و استارت آن را تشبيه قريب نامند در مقابل تشبيه بعيد كه انتقال از مشبه،به مشبه به بعد از تدقيق نظر و فكر و رويت حاصل شود چون وجه شبه مخفى است(از تلخيص ص ١٤٠).

تَشْبيهِ كِنايَت

-(اصطلاح ادبى)آن بود كه خللى باشد از حروف تشبيه(المعجم ص ٢٦٠).

تَشْبيهِ مُجْمَل

-(اصطلاح ادبى)هر گاه وجه شبه در تشبيه مذكور نباشد تشبيه را مجمل گويند چه آنكه ظاهر باشد يا خفى(از تلخيص ص ١٣٩).

تَشْبيهِ مَشْروط

-(اصطلاح ادبى)آنست كه حرف شرط در آن بكار دارند مثال:

اگر مورى سخن گويد و گر موئى روان دارد.

من آن مور سخن گويم من آن مويم كه جان دارد.

(از المعجم ص ٢٦١).

تَشْبيهِ مُضْمَر

-(اصطلاح ادبى)آن بود كه شاعر در بعضى اوصاف خويش تشبيهى مضمر آرد و مراد او از آن معنى آن تشبيه باشد گر انگبين‌لبى سخن تو چرا است تلخ و ريا سمين برى تو بدل چونكه آهنى(از المعجم ص ٢٦٢).

تَشْبيهِ مَعْكوس

-(اصطلاح ادبى)آن بود كه چيزى را به چيزى تشبيه كنند بعد از آنكه مشبه به را بوجهى باول تشبيه كنند.مثال ز سم ستوران و گرد سپاه
زمين ماه روى و زمين روى ماه
كه روى زمين را از نشان نعل ستوران بماه تشبيه كرده است و روى ماه را از كثرت غبار به زمين تشبيه كرده است.

(از المعجم ص ٢٦١).

تَشْبيهِ مَفْروق

-(اصطلاح ادبى) رجوع شود به تشبيه ملفوف.

تَشْبيهِ مَقْبول

-(اصطلاح ادبى) هر گاه تشبيه وافى باداء غرض باشد چنانكه مشبه اعرف باشد بوجه شبه در بيان حال و يا آنكه وجه شبه اتم باشد در تشبيه در الحاق ناقص بكامل و يا مسلم الحكم باشد در وجه تشبيه و معروف نزد مخاطب باشد اين تشبيه مقبول است بعكس مردود(از تلخيص ص ١٤٢).

تَشْبيهِ مَلْفوف

-(اصطلاح ادبى) آن باشد كه مشبهات متعددى بر سبيل عطف ايراد شود و در مقابل تشبيه مفروق باشد كه مشبه و مشبه به را ايراد كرده و بعد مشبه و مشبه به ديگر آورد(از تلخيص ص ١٣٨).

تَشْبيهِ مُؤكَّد

-(اصطلاح ادبى) هر گاه ادات تشبيه از كلام حذف شود مؤكد نامند مانند «وَ هِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحٰابِ در مقابل تشبيه مرسل.(از تلخيص ص ١٤٢)

تَشَخُّص

-(اصطلاح فلسفى) نحوۀ وجود خاص هر موجودى را تشخص آن موجود ميگويند و عوارض مشخصه عبارت از امورى است كه خارج از ذات و طبيعت موجود باشد كه موجب تشخص