فرهنگ معارف اسلامی - سجادی، جعفر - الصفحة ٣٤٩ - اهْلِ مَحَبَّت
تأدب بر يكديگر مزيت و برترى يابند.
(رجوع شود به سياسات مدنيه فارابى جزء مجموعۀ رسائل ص ٤٧)
اهْلِ عَدْل
-(اين اصطلاح كلامى است)و منظور معتزلياناند كه قائل به عدل خدا و توحيد ذات و صفاتند.
(رجوع شود به ملل و نحل شهرستانى ضميمۀ ابن حزم ص ١٥٣).
اينان گويند كلام خدا عبارت از امر و نهى و وعد و وعيد بود و هر كس در اثر فعل خود مستحق ثواب و يا عقوبت بود و عقل سالم نيز بدين امر قضاوت كند.
اهْلِ عِلْم و طَهارَت
-(اين اصطلاح عرفانى است)منظور كسانى است كه در مراتب نهگانۀ ترقى روح انسانى قرار دارند،(رجوع شود به روح انسانى و رجوع شود به انسان كامل نسفى ص ٢٩).
اهلِ فُتْوى
-(اصطلاح فقهى)مجتهد جامع شرائط را گويند.
اهْلِ كِتاب
-(اصطلاح كلامى) يهود و نصارى و بقولى زردشتىها را گويند.
اهْلِ فَضائِل
-اين اصطلاح اخلاقى است و اهل فضائل كسانى هستند كه وجه همت خود را كسب فضائل و اخلاق حسنه قرار دادهاند.
(اخلاق ناصرى ص ٢٠٥)
اهْلِ فَقْر
-رجوع شود به فقر و فقير.
اهْلِ كَشْف
-(اصطلاح عرفانى)اين طايفه را خاص الخاص گويند:و آنان بزبان اقرار ميكنند و بدل تصديق ميكنند، هستى و يگانگى خداى را بطريق كشف و عيان.(انسان كامل ص ٤٥)
اهْلِ مُجاهَدَت
-(اصطلاح عرفانى) كسانى كه در مقام مجاهدت و رياضت ميباشند كه«اما اهل المجاهدات و اصحاب الرياضات فطعامهم خشن و لباسهم خشن».
(عده ج ٥ ص ٤٨٤)
اهْلِ فَوْز
-اين اصطلاح اخلاقى است و اهل فوز كسانى هستند كه بمقام و مرتبت قرب الهى رسيده باشند كه آنها را فائزان هم گويند و مخلصان نيز خوانند.
(از اخلاق ناصرى ص ١٠٦)
اهْلِ مَحَبَّت
-(اصطلاح عرفانى) در كلمات باباطاهر است كه«اهل المحبة فرحون و منتظرون اللقاء و اهل الحقيقة محترقون وجلون،فارون من اللقاء».
آنها كه اهل بدايت محبتاند شادانند باميد لقاء حق و منتظر لقائند و اهل حقيقت كه اهل اواسط محبتاند ميسوزند و ترسانند و فراركنندهاند از لقاء حق بجهت آنكه در اواسط كه هنوز نفس باقى است ميسوزند و در خوفند و نفس آنها آنان را از لقاء بر حذر ميدارد و گويد اول محبت لهو است بواسطۀ غلبه نفس و هواهاى نفسانى كه موجب اعراض و عدم توجه بمحبوب است و اشتغال به چيزهاى باطل و اواسط آن سهو است كه