فرهنگ معارف اسلامی - سجادی، جعفر - الصفحة ٣٥٥ - ايتِلاف
و خوارزميان را در ماههاى خود روزهاى معروفى بود آنان نوروزشان را «ناوسارزى»نامند.
و از جملۀ روزهاى آنان«عاسوان» روز اول از ماه سوم تا ششم(از اول خرداد تا ششم)و«اجغار»يعنى آتش افروخته روز شانزدهم از ماه چهارم كه در شب آن آتش افروزند و گرداگرد آن شراب خورند مانند جشن سده و ايامى ديگر.
(از التفهيم ص ٢٦٩)
ايّامِ مُعْتَضِدِىّ
-(گاهشمارى) ابو ريحان گويد:چون پارسيان از كبيسه دست باز داشتند ماههاشان پيشتر شدند و نوروز پيش از رسيدن برآمد و خراج پيش از غله گشاده شد و دهقانان سواد برنج افتادند و برزگران را دشخوار شد.
پس متوكل نيت بر آن نهاد كه نوروز را سپستر برد تا رعيت را آسان شود.و نرسيده است بتمام كردن آن و از پس او خليفهيى را اندرين شغل نبود مگر معتضد را كه او را جز اين همت نبود.پس نوروز را بيازدهم روز حزيران برد.و ديگر ماههاى پارسى و آنچ اندر آنست از روزگارها بحسب نوروز از پس برده شد.
چون سريانيان سال خويش كبيسه كنند مسترقۀ معتضد نيز شش روز شود اندر آن سال.
(رجوع شود به التفهيم ص ٢٧٠)
ايّامِ مَنْحُوسَه
-(اين اصطلاح نجومى و گاهشناسى است)و منظور روزهاى نحس است بنا بر قاعدۀ نجومى و يا سنتهاى- قديمى كه ناشى از حوادث است در اين ايام.
در هر ماهى چند روز نحس دانند كه پارۀ از كارها را نبايد در آن روز انجام داد و البته بايد گفت كه هيچ گونه اساس معقولى ندارد.
آن ايام از اين قرارند:
ماه محرم از ٢ تا ٢٠ صفر ١٠ ربيع اول ٤ ربيع دوم ٢٨ جمادى اول ٢٠ جمادى دوم ٢ و ١٠ رجب ٢ و ١٠ شعبان ٢ و ١٠ رمضان ٤ و ٢٠ شوال ٢٠ ذى قعد ٢٨ ذى حج ٨
ايّامِ نَحْر
-اين اصطلاح فقهى است و روزهاى دهم،يازدهم،و دوازدهم ذى الحجه را گويند(از دستور ج ١ ص ١١٣٣)
ايّانَ
-اين كلمۀ در زبان عرب از اسماء استفهام است(بفتح همزه و تشديد يا)و بواسطۀ آن پرسش از زمان آينده شود.(از تلخيص ص ٨٩).
ايتِلاف
-اين اصطلاح اهل ادب است و آن تناسب است و ايتلاف قافيه عبارت از تمكين است و بالجمله ايتلاف لفظ آن باشد كه الفاظ بعضى با بعضى ديگر ملائم باشند غريب با غريب و متداول