در ادب جمله و كلامى را گويند كه منقطع الارتباط از ما قبل خود باشد و جمله مستانفه جمله‌ايست كه مقطوع از ما قبل خود شود در مقابل جملۀ مبتدئه كه آن باشد كه كلام بدان شروع شود و فرقش اين است كه مستأنفه كلام مجددى است كه ارتباط آن با كلام قبل قطع شده است بر خلاف مبتدئه و اقسامى دارد.

در فقه اعادۀ فرائض است كه بيكى از اسباب و علل فساد باطل شود.رجوع شود به(كشاف ج ١ ص ٨٩-مطول ص ٢١٨).

اسْجاع

-(اصطلاح ادبى)بفتح همزه جمع سجع و اصطلاح عروض است و آن بر سه قسم است متوازى،مطرف و متوازن رجوع به سجع شود و رجوع به (حدايق ص ١٤)شود.

اسْجال

-(اصطلاح ادبى)در ادب ايراد الفاظى است كه بر مخاطب مسجل كند كه مورد خطاب واقع است مانند «رَبَّنٰا وَ آتِنٰا مٰا وَعَدْتَنٰا عَلىٰ رُسُلِكَ رَبَّنٰا وَ أَدْخِلْهُمْ جَنّٰاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدْتَهُمْ» زيرا كه تخلفى در وعد خدا نيست(از كشاف ج ١ ص ٧٦١).

اسْحاقِيَّه

-(اصطلاح كلامى و ملل و نحل)فرقه از غلات‌اند كه نصيريه هم گويند عقيده آنها اين است كه خداى در حضرت على حلول كرده است(از كشاف ج ١ ص ٧٤٩).

اسَد

-(از اصطلاحات نجومى و هيوى و گاه‌شمارى است.)و يكى از بروج دوازده‌گانه را اسد گويند و بالاخره يكى از صور بروج است و شامل ١٧ ستاره است داخل صورت و ٨ ستاره است خارج صورت و بدين جهت اسد نامند كه مجموع آن به شكل شير بود و پارۀ به صورت قلب الاسداند و پارۀ به صورت رأس و...

برج اسد را نارى و مذكر دانند و نهارى شرقى و ثابت صيفى نامند و در آن شرفى و هبوطى نبود و آن وبال زحل بود(از صور كواكب ص ١٧١ و رسائل اخوان رساله نجوم ص ٨٩).

اسَدِ اصْغَر

-(اين اصطلاح نجومى و هيوى است)و نام يكى از صور كواكب بود واقع بين دب اكبر و اسد.

اسْراء

-(اصطلاح عرفانى)(بضم همزه و فتح سين)آنان كه در بند تعلقات نفسانى و تمتعات مادى ميباشند.ابو بكر واسطى گويد«الإسراء على وجوه،اسير نفسه و شهوته و اسير شيطانه و هواه و اسير ما لا معنى له،لفظة او لحظة،هم الفساق و مادام للشواهد على الاسرار اثر و للا- عراض عن القلب خطر فهو محجوب بعيد من عين الحقيقة و ما تورع المتورعون و لا تزهد المتزهدون الا بعظم الاعراض فى-