در صورتى ادغام جائز است كه حرف اول از دو حرف ساكن از حروف مد و لين «الف،واو و يا»باشد و اگر چنين نباشد يكى حذف شود و اگر حرف آخر يك كلمه ساكن باشد و حرف اول كلمۀ ديگر بعد از او ساكن باشد و از لحاظى اين دو كلمه در تلفظ متصل بهم شوند حرف ساكن كلمۀ اول بكسر خوانده شود.

(از شرح تصريف ص ٩٠-دستور ج ١ ص ١٥٧)

الْتِقاط

-(اصطلاح فقهى)برچيدن، برداشتن،حفظ،حضانت و لقطه برداشتن رجوع به لقطه شود.

التِماس

-(اصطلاح اصولى)التماس طلب فعل باشد با تساوى و در عرف خواستن با نوعى فروتنى باشد نه بحد دعا.

(از كشاف ج ١ ص ١٢٩٦)

الْجاء

-(اصطلاح ادبى و كلامى) وادار كردن بر كارى و اكراه كردن بر آن.

(از دستور ج ١ ص ١٥٦)

الْحاق

-(اصطلاح ادبى)الحاق در لغت ملحق كردن و پيوستن باشد و نزد صرفيان زياد كردن يك يا دو حرف است به تركيب بطور زيادت غير مطرده.

(از كشاف ج ٢ ص ١٣٠٢)

الحانِ مُوسيقى

-اين اصطلاح را اخوان الصفا در رسالۀ موسيقار خود بكار برده‌اند و از اصطلاحات فن موسيقى است و بطور كلى اطلاق بر نغمه‌هاى مختلف شود.

اخوان الصفا گويند طبايع انسانها و حيوانات مختلف است و در هر مزاجى نغمۀ خاص اثر كند آن نغمۀ كه ملايم با طبع او بود و چه بسا پارۀ از انسانها و حيوانات از الحانى لذت برند كه پارۀ ديگر نبرند و بلكه رنج كشند.

اخوان گويند:مردمان در هنگام دعا و تسبيح و قرائت كتب آسمانى الحانى از موسيقى را مينواختند و آن الحان را بنام «محزن»ميناميدند و آن لحنى است كه قلوب را لطيف و رقيق كند و چشمان را بگريه آرد و نفوس را به توبت و انابت دارد و درون را صاف گرداند.

آنها گويند اصولا فن موسيقى را حكما براى همين امور استخراج كرده‌اند كه در نزديك هياكل و در هنگام قربانيها و دعاها بنوازند.

و لحنى ديگر استخراج كرده‌اند كه در هنگام جنگها و سوق نظاميان مينواختند بنام«مشجع»كه در نفوس نظاميان دليرى برانگيخته آنها را بسوى جنگ سوق ميداد و لحن ديگر را استخراج كردند كه در بيمارستانها بكار ميبردند و در هنگام نيمه شبها براى تخفيف درد و رنج و پايدارى در امراض و حتى بسيارى از امراض را بواسطۀ آن شفا ميدادند.

و لحنى ديگر كه براى مصائب و احزان و در ماتم‌ها بكار ميبردند براى تسكين غم و اندوه.