-(اصطلاح فلسفى،عرفانى) اعراف نوعى از خرما است و ديوارى است بين بهشت و دوزخ اين اصطلاح در اصل از اصطلاحات مذهبى بوده كه عرفا و بعد فلاسفه جنبه عقلى و ذوقى بآن داده‌اند.

صدرا گويد كلمۀ اعراف مشتق از عرفان است و سورى است ميان بهشت و دوزخ كه يك طرف آن عذاب و طرف ديگر آن رحمت است و اهل اعراف كامل در علم و معرفت‌اند كه هم دوزخيان و هم اهل بهشت آنها را شناسند.

(رساله عرشيه ضميمه مشاعر ص ١٨٨) و نزد صوفيان اعراف عبارت از اطاعت است كه آن مقام شهود حق است در هر شىء از اعيان ممكنات و اوصاف آن ممكنات و يا عبارت از مقام شهود حق است در هر چيزى كه متجلى به صفات حق باشد و اهل اعراف عبارت از كاملون در علم و معرفت‌اند و نيز مقام شهود ذات را گويند.

(كشاف ج ٢ ص ٩٩٤ و على الاعراف رجال قرآن كريم).

اعسار

-اين اصطلاح فقهى است و ناتوانى از اداء حقوق باشد از جهت فقر و اعسار در موقعى محقق ميشود كه زائد بر خانه و لباس و خادم و اسب و لوازم ديگر كه مطابق شئون و وضع خانوادگى و شخصيت او باشد نداشته باشد و مدعى اعسار بايد زندان شود تا آنكه بدلائلى صحت ادعايش ثابت شود يا شخصا طلبكاران بگويند معسر است رجوع شود به(شرح لمعه ج ١ ص ٣٠٥)

اعصاب

-(اصطلاح فلسفى)و در طبيعيات فلسفۀ قديم مورد بحث واقع شده است،آنان بنا بر قاعده خود كه همۀ امور را از نظر عناصر و اخلاط اربعه و خواص عنصرى مورد بحث قرار ميدادند اعصاب و مزاجهاى آنها را هم بر همان نظام و قاعدۀ خود بررسى كرده و گويند چون عنصر اعصاب حس و هم عنصر اعصاب حركت بالطبع زمينى بود قهرا با سرعت قبول جفاف و خشكى كند و بناچار در بقاء رطوبت خود محتاج به نرمى خاصى است.

(ترجمه آراء اهل مدينه فاضله ترجمۀ نگارنده ص ٢٢٠-٢٢٥)

اعضاء اربَعَه

-(اصطلاح فلسفى) مراد از اعضاء اربعه رأس،صدر،بطن و جوف است.بازاء اركان اربعه و اخلاط اربعه و طبايع اربعه.

(اخوان ج ٣ ص ١٨٣) و گاه از كلمۀ اعضاء اعضاء و جوارح ظاهرى اراده ميشود مانند دست و پا و غيره،صدرا گويد:روح بخارى از لطائف اخلاط اربعه حاصل ميشود و از جنه‌هاى كثافت اخلاط اربعه بدن و اعضاء آن پديد آيد.

(مبدأ و معاد ص ١٨٣)