و ادباء زيادت بى‌فائده را در عيوب شعر،الغاء گويند يعنى لغو و بى‌فائده و باطل آوردن و نوعى از ايغال است و ايغال دور برفتن در شهرها باشد رجوع شود به ايغال و رجوع شود به(المعجم ص ٢٨٤- كشاف ج ٢ ص ١٣١٢-دستور ج ١ ص ١٦٢).

الْغاز

-(اصطلاح ادبى)در ابدع آرد كه الغاز اشاره بسوى موصوف مجهول است ببيان صفات او يا اشاره باسم مقصود است به قلب و تصحيف و تبديل و امثال اين تصرفات كه تعميه هم مندرج در اين قسم است.

الْفاظ

-(اصطلاح فلسفى،ادبى، اصولى)الفاظى كه فلاسفه در طى گفتار خود بكار برند بر شش نوعند سه نوع آنها دلالت بر اعيان دارند كه موصوفاتند و سه نوع آنها دال بر صفاتند سه نوع اول نوع،جنس و شخص‌اند و سه نوع دوم فصل،خاصه و عرضند.

(اخوان ج ١ ص ٣١٣)

الْفاظِ خَمْسَه

-(اصطلاح منطقى) مراد كليات خمس است رجوع به كليات شود.

الْفاظ ذَمّ و قَدْح

-(اصطلاح ادبى) اين اصطلاح اهل درايه و حديث است كه ما بين آنها الفاظى است كه دلالت بر مدح راوى دارد و الفاظى است كه دلالت بر ذم دارد،الفاظ ذم و قدح مانند«فاسق، شارب الخمر،وضاع للحديث ملعون،ليس بعادل،متهم فى دينه،ضعيف،متعصب،ضعيف الحديث.منكر الحديث،لين الحديث، ساقط الحديث،متروك الحديث.واهى- الحديث،ليس بذالك الثقة و العدل،مخلط و مختلط،مرتفع العقول،متهم بالكذب».

الفاظى كه مشعر بمدح راوى است مانند«ثقة فى الحديث،صحيح الحديث، حجة،اجمعت العصابة على تصحيح ما يصح عنه،من اصحابنا،عين و وجه، ممدوح،من اولياء المؤمنين،هو من مشايخ الاجازه،لا بأس به،شيخ الطائفه،اسند عنه، خاص متقن،حافظ،ثبت،ضابط،يحتج بحديثه،صدوق،يكتب حديثه،شيخ، جليل،صالح بصير بالحديث،سكون الى روايته،مشكور،خير،مرضى،دين، فاضل،صالح الحديث،قريب الامر،معتمد الكتاب،صاحب الامام،وكيلا للائمة».

(از درايه ص ١٣٧)

الْفاظ سِتَّه

-(اين اصطلاح منطقى است)اخوان الصفا گويند:الفاظى كه فلاسفه در سخنان و اشارات خود بكار برند شش قسم بود كه سه قسم آنها دلالت بر اعيان و موصوفات كند و سه قسم ديگر دلالت بر معانى و اوصاف كند.

سه قسم اول شخص،نوع و جنس بود،سه قسم دوم فصل،خاصه و عرض بود رجوع شود به رسالۀ دهم از رسائل اخوان ص ٣١٣.

الْفاظ عامّ

-(اصطلاح اصولى) الفاظى كه عموم را رسانند مانند«رجال، نساء،رهط،قوم،طائفه»و جمع معرف بالف و لام و جمع منكر و مفرد محلى