-(اصطلاح فلسفى)حد فاصل ميان گذشته و آينده را در عرف«آن» ميگويند،و يا حد مشترك ميان ماضى و مستقبل.(اسفار ج ١:٢٤٦) فلاسفه در مسأله«آن»هم از لحاظ ماهوى و هم وجودى آراء و عقايدى چند اظهار كرده‌اند:

صدرا گويد:«آن»را دو معنى است يكى آنچه وجودش متفرع بر وجود زمان است و«آن»باين معنى حد و طرف زمان متصل است.

و ديگر آنچه زمان بر آن مترتب و متفرع است كه«آن»سيال است و از سيلان آن زمان متصل حاصل ميشود«آن» باين معنى امرى است موجود و چنانكه نقطه امرى است كه در اثر سيلان آن خط و مسافت موجود ميشود و از سيلان حركت توسطيه حركت قطعيه بوجود ميآيد زمان را نيز امرى است سيال كه از سيلان آن زمان متصل بوجود مى‌آيد كه آن را «آن سيال»مينامند و آن مطابق با حركت توسطيه است.

و همان طور كه نقطۀ فاعله غير از نقطه‌ايست كه حدود و اطراف است و حركت توسطيه هم غير از اكوان دفعيه و وصولات آنست همان طور هم«آن»كه فاعل زمانست غير از«آن»است كه حد و طرف زمان است.

«و اعلم ان الآن يكون له معنيان:

احدهما ما يتفرع على الزمان،و الثانى ما يتفرع عليه الزمان،اما الآن بالمعنى الاول فهو حد و طرف للزمان المتصل»(از اسفار ج ١ ص ٢٤٤-٢٤٥)

آن دائِم

-(اصطلاح عرفانى است) كنايت از امتداد حضرت الهيت است و نفس رحمانى است و بمعنى امتداد ازلى است كه مندرج در ابد است و ازل و ابد متحد و در وقت حاضرند.(اصطلاحات صوفيه خطى شماره ٧٧٥).

آنات مُتَتالِيَه

-رجوع بزمان و بعد شود.

آناتِ مُتَلاقِيَه

-رجوع بزمان و بعد شود.

أوْرمُن

-(اين اصطلاح كلامى است) و بصورت آورمزد و آورمز و آورمن كه ظاهرا در بعضى از آنها تحريف و تصحيف شده باشد آمده است و منظور همان اهورامزدا است.در كتاب ملل و نحل ابن حزم آمده است كه مجوسيان گويند اورمن خدا و اهرمن ابليس بود و«كام»يعنى زمان و«جام»يعنى مكان و«نوم»كه جوهر است اساس عالم بودند.

در حقيقت فائل به پنج مبدأند و گويند اهرمن فاعل شر بود و آورمن فاعل خير و «نوم»هيولى بود كه در آن كار شود.وى گويد:اينان انوار و آبها را ستايش ميكردند.

بطورى كه ملاحظه ميشود اين كلمات