فرهنگ معارف اسلامی - سجادی، جعفر - الصفحة ٢٥ - إباحَة
«وعد»كه امر آن ميشود«ا»و بدين معنى حمل شده است اين بيت:
«إنّ هندا المليحة الحسناء
و اى من أضمرت لخل وفاء»
١٠-علامت تأنيث در مقصور و ممدود مانند«موسى،عيسى،صحراء- طوبى».
١١-ضمير تثنيه مانند«زيدان- رجلان».
١٢-فاصل بين نون جمع مؤنث و تأكيد مانند«يضربنان».
١٣-الف متصل به مناداى مستغاث مانند«وا اماه».
١٤-همزه قطع و همزه وصل كه در درج كلام ساقط ميشود مانند «اضْرِبْ بِعَصٰاكَ الْحَجَرَ» و آن همزه فعل امر و همزههاى اوائل افعال مزيد فيه مىباشد مانند«استخرج-اكتسب و...» يادآورى لازم آنكه آنچه در مورد «ا»گفته شد اعم است از همزه كه قابل تحرك است يا الف كه قابل تحرك نيست و ديگر آنكه حرف ندا هم«ا»ميباشد و هم «آ»بمد.نهايت آ براى نداء بعيد است نزد غير سيبويه.(رجوع شود به معنى حرف الف و سيوطى ص ٢٠٩).
ائِمةُ الاْسماء
-اسماء و صفات اصليه ذات حق را ائمۀ سبعه نامند كه اسماء و صفات ديگر مترتب و متفرع بر آنها است و عبارتند از حيات،علم،قدرت،اراده، سمع،بصر،و كلام است(رسائل صدرا ص ١٩٤).
در مصباح الانس ائمه اربعه را آرد و گويد:ائمه اربعه كه امهات اسماء الوهيتاند عبارتند از:حيات،اراده و- قدرت(مصباح الانس ص ٢٣٥).
أئِمۀ سَبْعَه
-اسماء و صفات اصليۀ مبدأ المبادى و ذات حق تعالى را ائمه سبعه مينامند كه اسماء و صفات ديگر مترتب بر آنها است و آنها عبارتند از:حيات،علم، قدرت،ارادت،سمع،بصر و كلام.«و لكل صفة من صفاته الاصلية التى هى الائمة السبعة فى عرف اهل اللّه فروع و معاليل و شعب»و باين بيان معلوم ميشود كه اين اصطلاح عرفانى است.
(رسائل ص ١٩٤) در مصباح الانس ائمه اربعه گويد، كه حيات،علم،اراده و قدرت است.
(مصباح ص ٢٣٠)
أَب
-(اصطلاح ذوقى)كلمۀ اب،ابو، ابى در كلمات شيخ اشراق بكار رفته است و رمزى است از ذات حق و گاه عقل اول و گاه عقل دهم.
از تلويحات ص ١٠٨
إباحَة
-(اين اصطلاح فقهى است)و در لغت اظهار،اعلان و اذن است و بمعنى مباح گردانيدن است و در اصطلاح حكمى است كه عارى از طلب باشد و تخيير بين فعل و ترك باشد كه مكلف تواند انجام دهد يا انجام ندهد و فرق آن با تخيير آنكه در تخيير يكى از دو طرف فعل واجب باشد و در اباحه هيچ يك واجب نباشد ديگر آنكه در اباحه جمع ممكن است بر خلاف تخيير و بالجمله اباحه مقابل حظر است.(از دستور ج ١ ص ١٦- كشاف ج ١ ص ١٢٦-خزائن ص ١٣).