تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٩٧ - آيه

((٢٥٦٤)) هر خسى دعوىّ داودى كند هر كه بىتمييز كف در وى زند
((٢٥٦٥)) چون ز صيادى شنيد آواز طير مرغ ابله مى كند آن سوى سير
((٢٥٦٦)) نقد را از قلب نشناسد غويست هين ازو بگريز اگر چه معنويست
((٢٥٦٧)) رسته و بر بسته پيش او يكى است گر يقين دعوى كند او در شكى است
((٢٥٦٨)) اين چنين كس گر ذكى مطلق است چونش اين تمييز نبود احمق است
((٢٥٦٩)) هين ازو بگريز چون آهو ز شير سوى او مشتاب اى دانا دلير
آيه « فَأَوْحَيْنا إِلى مُوسى أَنِ اِضْرِبْ بِعَصاكَ اَلْبَحْرَ فَانْفَلَقَ فَكانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ اَلْعَظِيمِ . » ٢٦ : ٦٣ (١) ( سپس به موسى وحى كرديم كه عصايت را بدريا بزن [ عصا را بدريا زد ] و دريا شكافت ، هر موجى مانند كوه بزرگى گشت ) « أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحابِ اَلْفِيلِ . أَ لَمْ يَجْعَلْ كَيْدَهُمْ فِي تَضْلِيلٍ . وَأَرْسَلَ عَلَيْهِمْ طَيْراً أَبابِيلَ . تَرْمِيهِمْ بِحِجارَةٍ مِنْ سِجِّيلٍ فَجَعَلَهُمْ كَعَصْفٍ مَأْكُولٍ . » ١٠٥ : ١ - ٥ (٢) ( آيا نمى بينى خداى تو به اصحاب فيل چه كرد ؟ آيا حيلهء آنان را در گمراهى قرار نداد ؟ پرندهء ابابيل را به آنان فرستاد ، آن پرنده ها سنگهايى از سجيل به اصحاب فيل انداخته ، آنان را مانند برگ خورده شده تباه كرد ) .
« وَإِذْ قالَ مُوسى لِقَوْمِه إِنَّ الله يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَذْبَحُوا بَقَرَةً ، قالُوا أَ تَتَّخِذُنا هُزُواً قالَ أَعُوذُ بِالله أَنْ أَكُونَ مِنَ اَلْجاهِلِينَ . » ٢ : ٦٧ (٣) ( وقتى كه موسى عليه السلام به قوم خود گفت : خداوند شما را دستور مى دهد كه گاوى را بكشيد ، گفتند : آيا ما را استهزاء مى كنى ؟ موسى فرمود : به خدا پناه

(١) سوره الشعراء ، آيهء ٦٣ . .
(٢) سوره الفيل ، آيهء ١ تا ٥ . .
(٣) سوره البقرة ، آيهء ٦٧ . .