تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٤١٠ - ٩ - مرگ از ديدگاه قرآن

« قُلْ إِنَّ اَلْمَوْتَ اَلَّذِي تَفِرُّونَ مِنْه فَإِنَّه مُلاقِيكُمْ ثُمَّ تُرَدُّونَ إِلى عالِمِ اَلْغَيْبِ وَاَلشَّهادَةِ ٦٢ : ٨ . . . » [١] ( بگو مرگى كه از آن فرار مى كنيد ، حتما شما را در خواهد يافت ، سپس به سوى خداى داناى غيب و شهود خواهيد برگشت ) .
مورد سوم - زندگىهاى تباه و بىاصل كه حيوانات انسان نما در اين دنيا دارا بوده بجاى آن كه نامش را مرگ بگذارند زندگيش مى نامند . بعضى از آيات اين زندگى را مرگ معرفى مى كند مانند :
« إِنَّكَ لا تُسْمِعُ اَلْمَوْتى وَلا تُسْمِعُ اَلصُّمَّ اَلدُّعاءَ » ٢٧ : ٨٠ [٢] ( تو نمى توانى مردگان را بشنوانى و نمى توانى دعا و دعوتت را به آدم كر بشنوانى ) .
« وَاَلَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ الله لا يَخْلُقُونَ شَيْئاً وَهُمْ يُخْلَقُونَ . أَمْواتٌ غَيْرُ أَحْياءٍ وَما يَشْعُرُونَ أَيَّانَ يُبْعَثُونَ » ١٦ : ٢٠ - ٢١ [٣] ( كسانى كه جز خدا را مى خوانند ، چيزى را نمى آفرينند ، آنان خودشان آفريده مى شوند ، آنان مردگانى هستند و زنده نيستند و نمى دانند چه موقعى مبعوث خواهند گشت . ) در مقابل اين مورد سوم به اضافهء ابديت روح كه از يك جهت همگانى است . كسانى را كه در راه اعلاى كلمهء حق كشته مى شوند زنده و پاينده معرفى مى نمايد . مانند :
« وَلا تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ الله أَمْواتٌ بَلْ أَحْياءٌ وَلكِنْ لا تَشْعُرُونَ » ٢ : ١٥٤ [٤] ( به كسانى كه در راه خدا كشته شده‌اند ، نگوييد كه مرده‌اند ، بلكه آنان

[١] سوره الجمعة ، آيهء ٨ . .
[٢] سوره النمل ، آيهء ٨٠ . .
[٣] سوره النحل ، آيهء ٢١ . .
[٤] سوره البقرة ، آيهء ١٥٢ . .