تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٢٩٢ - تفسير ابيات

تفسير ابيات گروه ديگر از اولياء الله هستند كه از نظر مردم كاملًا پنهاناند و هرگز در نزد مردم ظاهر بين آشكار نمى گردند . با داشتن آن همه كمالات روحى ، ديده گان هيچ كس حتى يك لحظه هم به هويت آنها نمى افتد . همچنين كرامات و آثار روحى آنان در حريم الهى قرار گرفته ، حتى گروه ابدال هم نام آنان را نمى شنوند . مگر از كرم و لطف الهى اطلاع ندارى كه ترا به سوى خود مى خواند .
تمام جهات ششگانه عالم همه و همه از اكرام و عنايات او سرشار است ، بهر طرف كه مى نگرى وسيلهء اعلام او را به عنايتهايش خواهى ديد . اگر انسان كريم و مرد الهى بتو بگويد : برو بميان آتش . فورا برو به آتش و مگو كه آتش مرا مى سوزاند زيرا آن مرد الهى براى تو از آتش نرگسها و نسرينها مى روياند و از ميان شعله هاى آتش غنچه ها شكوفان مى سازد . اگر درست بنگرى خواهى ديد : در حقيقت آتش هم در پذيرش هيبت موجود ما فوق مانند ما است . همان مادهء احتراق شويندهء سرپوش سفره هاى پيامبران است .