تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٥٧٤ - خودكشى و ندامت واقعى آن

و تدريجاً بساط حيات را از صفحهء ماده بر مى چيند .
بنا بر اين انگيزهء مرگ و منفى ساختن خود از متن خود حيات توليد نمى گردد .
انگيزه هاى مزاحم زندگى عواملى هستند كه از عالم خارج از خود حيات به موجود زنده وارد مى شود ، مثلًا ورشكست شدن يك بازرگان يا مردود شدن يك دانش آموز و دانشجو و صدمه به شخصيت انسانى كه به شخصيت خود اهميت مى دهد بيگانه احساس كردن يك فرد خويشتن را . . . همه و همه از طبيعت خود حيات خارج بوده رنگ مخصوص حيات ايده آل را كه هر يك از امثال اشخاص فوق ، زندگى خود را با آن رنگ آميزى نموده است مات مى سازد و خود حيات در اين صورت براى شخص زنده بىرنگ و خاموش و تيره مى نمايد و دست به خودكشى مى زند .
پس هيچ يكى از افراد بشرى پديدهء خودكشى را از شكم مادر نمى آورد و مقتضاى تحرك حيات او هم نابودى و اختلال نيست . بلكه هر يك از افراد بشرى براى خود حيات ايده آلى منظور مى كند و با اخلال به آن حيات ايده آل است كه موضوع انتحار پيش مى آيد .
جانوران همگى و كودكان تا ده سالگى ابداً تصميم به خودكشى نمى گيرند ، زيرا در هيچ يك از دو گروه موضوع حيات مطلوب و ايده آل مطرح نيست تصورات و معتقدات و آرزوها و اميدها از بيست سال به بالاتر مى توانند حيات آدمى را رنگ آميزى كنند ، در مقاله بسيار پر ارزش برناسكونى در مورد بررسى آمارى ٢٢٥ مورد قصد خودكشى اين موضوع مشاهده مى شود .
متفكر مزبور مى گويد : « طبقه سنى انتحار كنندگان ما از جمعيت عمومى متمايز مى باشد و خودكشى سن بين ٢٠ و ٣٩ سالگى بيشتر است تا در طبقات سنى ديگر . . . شنيدر حد اكثر قصد خودكشى و تنتامن را بين سالهاى ٢٥ و ٤٤ سالگى عمر مى داند پوال دينگر بين بيست سالگى و سى سالگى .
ليندن به اتكاى بررسىهايى كه در آلمان صورت گرفته است حدّ اكثر شيوع