فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٨٤ -       نظر ما در موضوع     

او از اين سخن «مردمش ستمكارند» چه اراده كرده؟ آيا او كوفه و مردم آن را كه دور على بن ابى طالب را گرفته بودند، اراده نكرده است؟! حال آنكه آيه در حق مشركين نازل شده است. خداوند سبحان مى فرمايد: (وَ مَا لَكُمْ لاَ تُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللهِ وَ الْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجَالِ وَ النِّسَاءِ وَ الْوِلْدَانِ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْ هَذِهِ الْقَرْيَةِ الظَّالِمِ أَهْلُهَا وَ اجْعَلْ لَنَا مِنْ لَدُنْكَ وَلِيًّا وَ اجْعَلْ لَنَا مِنْ لَدُنْكَ نَصِيرًا).[١]

محكّمه اولى همانهايى بودند كه شكم زن عبدالله بن خباب بن ارت، اين تابعى بزرگوار را پاره كردند و به اين هم بسنده نكردند و شوهر آن زن را ماندن گوسفند سر بريدند آن هم پس از آنكه به او امان داده بودند و هم آنان بودند كه سه زن را از قبيله طى كشتند و ام سنان صيداوى را به قتل رساندند. آنها اين جنايات را در مسير حركت از حروراء به نهروان مرتكب شدند. وقتى خبر اين جنايات وحشيانه به على(عليه السلام)رسيد او پس از اتمام حجت بر آنها به قتال آنها اقدام نمود.

در افراط آنان چه دليلى محكمتر از سخن امام كه درباره شان فرمود: «شمشيرها بر گردنهايتان بر مواضع شفا و درد گذاشته بوديد، گناهكار را با بى گناه خلط كرده بوديد.»[٢]

آيا باز هم درست است كه استاد صالح بن احمد صوافى افراط را به