فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٤٦ -       فتواهاى خلاف كتاب و سنت     

مؤمنان با هم مى جنگند صلاح را در آن مى بينم كه به صلح تن دهند اگر به صلح تن ندادند دوست دارم كه هيچ يك بر ديگرى پيروز نشود و چنانچه كسى دوست بدارد كه يكى از دو گروه بر ديگرى چيره گردد او در فتنه آنها شريك شده است و حكم او حكم همان دو گروه است. گويا شمشير او نيز به خون آلوده گشته است. من رستگارى را در آن مى بينم كه از هر دو گروه برائت جسته شود و هيچكدام بر ديگرى ترجيح داده نشود. اگر كسى ترجيح دهد در گناه داخل شده است.»[١]

شكى نيست كه اين فتواها بر اساس عاطفه گوينده و صلح جويى و سازش خواهى او صادر شده است ولى اين عاطفه بى مورد است و چه بسا به سود ستمگران و سركشان تمام مى شود. قرآن كريم خلاف آن را مى گويد و جنگ با سركشان را تا تسليم در برابر فرمان خدا واجب مى داند. خداوند سبحان مى فرمايد: «اگر دو گروه از مؤمنين با هم در گير شدند شما بين شان صلح كنيد و چنانچه يكى بر ديگرى ستم كرد شما با آن ستمگر بجنگيد تا به امر خدا تن دهد پس اگر(به امر خدا) تن داد بين شان عادلانه صلح كنيد و قسط را رعايت نماييد همانا خداوند رعايت كنندگان قسط را دوست مى دارد.»[٢]

بر اساس آنچه كه گوينده ذكر كرد نبايد مسلمانان در جنگى كه طلحه و زبير در زمان خلافت على(عليه السلام)شعلهور ساختند يا جنگى كه ابن ابى سفيان پس از جنگ جمل به راه انداخت، گروهى را بر گروه ديگر ترجيح مى دادند تا فتنه اى به