فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٤٧ -       آراء و عقايد ازارقه     

مسلمانان بود و معتقد بودند كه كودكان، مشركند و عقيده داشتند كه كودكان مخالفان با پدرانشان در آتش مخلّد مى شوند.

٥ ـ رجم زانى را به اين دليل كه در قرآن، سخنى از آن به ميان نيامده، ساقط كردند. اگر كسى به مردى[١] زن دار نسبت ناروا مى داد او را حد نمى زدند و در عين حال اگر كسى به زن شوهردار نسبت ناروا مى داد او را حد مى زدند.

٦ ـ تقيه را نه در قول و نه عمل جايز نمى دانستند.

٧ ـ جايز مى دانستند كه خداوند پيامبرى را مبعوث كند و او بعد از نبوتش كافر شود يا قبل از بعثت كافر باشد.

٨ ـ ازارقه همگى عقيده داشتند كه مرتكب كبيره كافر ملّى است و شخص با كبيره به كلى از اسلام خارج و با ساير كفار در آتش مخلّد مى شود و براى اين نظر به كفر ابليس استدلال مى كردند و مى گفتند: او يك كبيره بيشتر مرتكب نشد زيرا او به سجده بر آدم(عليه السلام)مأمور شده بود اما امتناع ورزيد وگرنه او به وحدانيت خداوند متعال عارف بود.[٢]

٩ ـ آنها عقيده داشتند كه دار مخالفان، دار كفر است و مى گفتند: مخالفان مشركند. از اين رو بر ما واجب نيست كه اماناتشان را به آنها برگردانيم.

ما در فصل جداگانه اى به بررسى عقايد آنها خواهيم پرداخت.