فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٠٧ - ٨ ـ قيام حيان بن ظبيان سلمى     

يورش برد و آنان را از بين برد و جز چند نفرى كه از صحنه جنگ فرار كردند، كسى از آنان نجات پيدا نكرد.[١]

٧ - قيام بردگان به نفع خوارج:

بردگان آزاد شده در دوران امويان تحت فشار بودند و چون عرب نبودند تحقير مى شدند. از اين رو تعجبى ندارد كه بين آنان و خوارج به نحوى ارتباط بيابيم زيرا آنان هر چند عقايد خوارج را قبول نداشتند اما در عداوت با حكومت اموى با آنان شريك بودند. به همين خاطر گروهى از بردگان كوفه قيام كردند. مغيره مردى را از طايفه بجيله به سركوبى آنان فرستاد. او هم آنان را از بين برد و به شورش آنها خاتمه داد. اين اولين قيامى بود كه در آن بردگان خروج كردند.[٢]

٨ ـ قيام حيان بن ظبيان سلمى:

در سال پنجاهم هجرت مغيرة بن شعبه در سن هفتاد سالگى وفات يافت. او در اين مدت بسيارى از خوارج را زندانى كرده بود. پس از مرگ او آنان آزاد شدند و وقتى كه عبدالرحمن بن عبدالله بن عثمان بن ربيعه ثقفى، پسر ام الحكم، خواهرِ معاوية بن ابى سفيان فرماندار كوفه شد، آنها دو باره به شورش رو آوردند.

طبرى مى گويد: حيان بن ظبيان سلمى ياران خود را جمع كرد و آنان را به جهاد فرا خواند و معاذ بن جوين طايى نيز نظر او را تأييد نمود و همگى با حيان بن ظبيان بيعت كردند. پس از آن در منزل معاذ بن جوين بن حصين طايى گرد