فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤١٥ - نامه عبدالله بن اباض به عبدالملك بن مروان     

اى عبدالملك پسر مروان! آنچه را كه مسلمانان بر عثمان خرده مى گرفتند و ما به خاطر آن از او فاصله گرفتيم در گناهانى كه او حلال شمرد، برايت بيان مى كنم چه بسا تو از آن غافل باشى در حالى كه پيرو آيين او و هواخواه او هستى!!

اى عبدالملك! طرفدارى از عثمان باعث نشود كه آيات الهى را انكار و يا تكذيب نمايى!!! چون عثمان نمى تواند تو را از عذاب خدا بى نياز گرداند. پس اى عبدالملك بن مروان! خدا را در نظر داشته باش قبل از آنكه از مكان دور چيزى به تو رسد و قبل از آنكه عذاب بر تو حتمى شود!!

از چيزهايى كه مسلمانان او را بر آن سرزنش مى كنند و در آن از او فاصله مى گيرند و ما از او فاصله مى گيريم، آن است كه خداوند فرمو «ظالمتر از آن كس كيست كه نگذارد در مساجد خدا نام خدا برده شود و در خرابى آن همت گمارد آنان وارد مساجد نشوند جز آنكه (از اعمال خود) ترسان باشند، براى آنها در دنيا ذلّت و در آخرت عذاب بزرگى است.»[١] عثمان اولين كسى بود كه مانع شد در مسجد خدا كتاب خدا حاكم باشد.

از چيزهايى كه ما او را بر آن نكوهش مى كنيم و درباره آن از او دورى مى جوييم آن است كه خداوند به محمد ـ صلى الله عليه و آله و سلم ـ فرمود: «آنانى كه صبح و شام خدا را ياد مى كنند و تنها رضاى او را مى خواهند از خود مران نه چيزى از حساب آنها بر تو گذاشته مى شود و نه از حساب تو بر آنها چيزى گذاشته مى شود اگر آنها را برانى (تبعيد كنى) از ستمكاران خواهى بود.»[٢] و عثمان اولين كسى بود كه به نفى و تبعيد امت دست يازيد و از مردم