فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٣٧ -       تتمه     

اين وعده ها و دعوت گناهكاران به وادى غفران و نهى از نا اميدى از رحمت خداوند كجا و كلام اين گوينده كجا؟ اباضيه هر چند در شيوه خود افراطى نيستند اما در مسأله برائتِ از گناهكار تحت هر شرايط، به نحوى كه شنيدى دچار نوعى افراط شده اند و اين بر اهل خرد پوشيده نيست. علاوه بر اين، تبرى آن طور كه در كلام اين گوينده آمده است تنها با زندگى قبيله اى و جامعه هاى كوچك سازگارى دارد و هرگز در جوامع بزرگ كه فاسقان و عادلان در تمامى اجتماعات و مجالس در كنار هم حضور دارند عملى نيست و اين بر اهل خرد پوشيده نيست.

تتمه:

چنانچه ثابت شود شخصى در اثر ارتكاب كبيره يا ارتداد از دين از دشمنان خدا مى شود مردم نمى توانند بر او حد جارى كنند و تنها حق دارند كه از او و عملش در ظاهر و باطن تبرى جويند اما جارى كردن حد بر عهده شخصى توانمند و با نفوذى چون حاكم اسلامى است. به همين خاطر، امر به معروف دو قسم مى شود: قسمى كه واجب فردى محسوب مى شود و هر فردى از امت مى تواند آن را انجام دهد و قسم ديگرى كه رسالت اجتماعى به حساب مى آيد و قوه مجريه دولت اسلامى عهده دار اجراى آن است. در اين مورد سخن گرانبهايى از امام صادق(عليه السلام)وارد شده است كه نقل مى كنيم: