فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٩٢ -       بيان ديگرى از توافقنامه     

على(عليه السلام)برنگشت و خوارج هم حكميت را گمراهى پنداشتند و آن را تقبيح كردند و از على(عليه السلام)تبرى جستند و امام هم از آنان بيزارى جست.[١]

طبرى نقل مى كند: وقتى امام، ابو موسى را به حكميت فرستاد و دو نفر از خوارج: زرعة بن برج طايى و حرقوص بن زهير سعدى[٢] نزد او آمدند و گفتند:

لا حكم الالله، على(عليه السلام)هم فرمود: لا حكم الالله. حرقوص به امام گفت: از خطايى كه مرتكب شدى توبه كن و از رأى خود برگرد و با ما همراه شو تا با آخرين نفس با دشمنانمان بجنگيم. امام در جواب فرمود: من اين را براى شما مى خواستم ولى شما از فرمان من سرپيچى كرديد اما حالا بين ما و آنها توافقنامه امضاء شده و پاى آن شرطها گذاشته شده و عهد و پيمانها در آن ذكر كرده ايم و خداوند عز و جل فرمود: (أَوْفُوا بِعَهْدِ اللهِ إِذَا عَاهَدْتُمْ وَ لاَ تَنْقُضُوا الأَيْمَانَ بَعْدَ تَوْكِيدِهَا وَ قَدْ جَعَلْتُمُ اللهَ عَلَيْكُمْ كَفِيلاً إِنَّ اللهَ يَعْلَمُ مَا تَفْعَلُونَ). حرقوص گفت: اين گناه است و بايد از آن توبه كنى. امام فرمود: گناه نيست، بلكه ناتوانىِ در رأى و ضعفِ در عمل است حال آنكه از عواقب اين امر شما را آگاه كرده و نهى تان نموده بودم. زرعة بن برج به امام گفت: يا على! قسم به خدا اگر از حكميت كسان در مورد كتاب خدا دست بر ندارى با تو مى جنگم و از اين كار خشنودم و رضاى خداوند را مى طلبم. امام فرمود: سياه روز شوى! چه بدبختى تو! گويا مى بينمت