فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٥٠٥ -       حكم مخالفان نزد خوارج     

٤ ـ (إِنَّ الُْمجْرِمِينَ فِي عَذَابِ جَهَنَّمَ خَالِدُونَ * لاَ يُفَتَّرُ عَنْهُمْ وَ هُمْ فِيهِ مُبْلِسُونَ * وَ مَا ظَلَمْنَاهُمْ وَ لَكِنْ كَانُوا هُمُ الظَّالِمِينَ )[١] با اين استدلال كه مجرم اعم از كافر و مؤمنِ فاسق است و حكم به خلود در آتش على الاطلاق روى مجرم رفته است.

بررسى:

اين آيه به گواهى سياق آن درباره كفار وارد شده است. خداوند سبحان قبل از اين آيه مى فرمايد: ( اَلَّذِينَ آمَنُوا بِآيَاتِنَا وَ كَانُوا مُسْلِمِينَ * اُدْخُلُوا الْجَنَّةَ أَنْتُمْ وَ أَزْوَاجُكُمْ تُحْبَرُونَ).[٢] سپس مى فرمايد: (إِنَّ الُْمجْرِمِينَ فِي عَذَابِ جَهَنَّمَ خَالِدُونَ). پس به حكم تقابل با آيه: (إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا) مقصود از مجرمين همان كفارند.

اينها آياتى بودند كه خوارج بدانها استدلال نموده اند و معتزله هم براى خلود مرتكب كبيره در آتش، بدانها تمسك كرده اند.

ما به همين مقدار بسنده مى كنيم. كسى كه خواهان تفصيل بيشتر است مى تواند به محاضرات كلامى ما مراجعه نمايد.[٣]

حكم مخالفان نزد خوارج:

خوارج تمامى مسلمانان را به خاطر ارتكاب كباير يا لااقل به خاطر درست