فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٣١ - نامه عبدالله بن اباض به عبدالملك بن مروان     

پيروى نمايد گمراه نمى شود و كسى كه آن را ترك نمايد هدايت نمى يابد و خداوند مى فرمايد: «اين، راه راست من است پس از آن پيروى نماييد و راه هاى ديگر را پيروى نكنيد كه شما را از راه راست باز مى دارد. اين چيزى است كه خداوند شما را به آن سفارش مى كند شايد تقوى پيشه سازيد.»[١] پس مواظب باش كه راه هاى ديگر تو را از راه راست باز ندارد و پيروى ات از هواى نفس در طرفدارى از افراد، گمراهى را برايت زينت نبخشد زيرا افراد تو را از عذاب خدا بى نياز نمى سازند. اينها خواسته ها و آرزوهاى آغشته به دينند. مردم در دنيا و آخرت از دو امام پيروى مى كنند: امام هدايت و امام ضلالت. اما امام هدايت كسى است كه به دستور و فرمان خدا حكم مى كند و نصيبها را بر اساس قسمتهاى او تقسيم مى كند. از كتاب خدا پيروى مى كند و آنان كسانى اند كه خداوند درباره شان فرموده است: «از بين آنها امامانى قرار داديم كه به دستور ما هدايت مى كردند اين بدان جهت بود كه آنها شكيبايى ورزيدند و به آيات ما ايمان داشتند.» [٢] اينها دوستان مؤمنانند كه خداوند به پيروى از آنها فرمان داده است
و از نافرمانى از آنها نهى نموده است. اما امام ضلالت كسى است كه به غير فرمان خدا حكم مى كند و نصيبها را به غير آنچه كه خدا قسمت كرده تقسيم مى كند و از هواى نفس پيروى مى كند بدون آنكه از سنت خدا متابعت نمايد و اين همانگونه كه خداوند فرموده، كفر است و از پيروى چنين كسانى نهى نموده و به جهادشان فرمان داده و فرموده است: «از كافران پيروى ننماييد و با آنها جهاد كنيد جهادى بزرگ»[٢] و اين حق است و خداوند آن را بحق نازل نموده و بحق سخن گفته