فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٧٢ -       آيا خوارج، انصار و شيعه على بودند؟     

آنها امام را تنها گذاشتند بعد از آنكه كمكها كرده بودند و بعد از آن ديگر كمكى از آنها ديده نشد.

در گذشته آنها امام را با افرادشان خاشعانه يارى داده بودند و اين طور نيست كه هر كسى در جنگ حاضر شد، ياريگر باشد.

آيا يارى گذشته آنها نفعى دارد آنگاه كه در اثر كينه ورزى، آن ياريها نابود شد و ديگهاى خشم جوشيدن گرفت.

آنها شورشى به راه انداختند آنگاه كه سلاحهاى زيادى بر دوش برگرفتند و سلاح خود خشم است.

آنها مانند تير از دين احمد خارج شدند و اين بر كسى پوشيده نيست.

به جان خودم سوگند نيكو يارانى بودند براى رفيق خود، ليكن دنيا افسونگر و غرور انگيز است.

زيرا آنان بعد از دوستى به خصومت شديد گرد آمدند. آسيابشان به گردش در آمد و زمان هم مى گردد.

آيا اگر قرآن به نيرنگ نيرنگبازان بالا رفت خوردسالان اجابت مى كنند و بزرگان گمراه مى شوند؟

على فرمود: به نيرنگى كه او شما را قصد كرده جوابش ندهيد زيرا دعوت كسى كه شما را فرا خوانده باطل است.

چرا بر آنان حيدر وار حمله نمى كنيد در حالى كه پيروزى براى من به حركت آمده و بشارت دهنده به پا خواسته است؟!

او ذلّت شما را خواسته بعد از آنكه عزيز شده ايد و آيا عزتى مانند پيروزى كه به حركت آمده، هست؟

به خاطر خدا با نيروهايتان ساعتى همراهيم نماييد زيرا دشمن ما در حال فرار است.

هان ـ اى رفيقان همراه! ـ چرا به اندازه يك فواق يارى كردن، مهلت نمى دهيد و فواق زمان كمى است؟