فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٩١ -       بيان ديگرى از توافقنامه     

آنهايى كه على عليه السلام را به سازش و پذيرش حكميت وادار كرده بودند، از عقيده شان دست برداشتند; به اين پندار كه حكميت خلاف قرآن كريم است چون قرآن مى فرمايد: (إِنِ الْحُكْمُ إِلاَّ للهِ ).[١] از اين رو در صدد برآمدند تا امر چهارمى را كه عبارت از نقض عهد و نديده گرفتن موافقتنامه صلح بين او و معاويه باشد، نيز بر على(عليه السلام)تحميل كنند. از اين رو نزد امام آمدند و گفتند: «لا حكم الاّ للّه» يا على! حَكميّت از آنِ خداست; نه از آنِ تو. ما راضى نيستيم بندگان بيايند درباره دين خدا حُكم كنند. خداوند حكمش را درباره معاويه و يارانش بيان كرده كه آنها بايد يا از بين بروند و يا از ما پيروى نمايند. ما در رضايت دادن به حكميت دچار لغزش و خطا شديم و وقتى كه متوجه شديم، برگشتيم و توبه كرديم. تو هم برگرد همانطور كه ما برگشتيم و توبه كن همانطور كه ما توبه كرديم وگرنه ما از تو بيزارى مى جوييم.

على(عليه السلام)فرمود: واى بر شما! آيا پس از آنكه عهد و پيمان بستيم، برگرديم؟ مگر نه آنكه خداوند متعال فرمود: (أَوْفُوا بِالْعُقُودِ) و فرمود: (أَوْفُوا بِعَهْدِ اللهِ إِذَا عَاهَدْتُمْ وَ لاَ تَنْقُضُوا الأَيْمَانَ بَعْدَ تَوْكِيدِهَا وَ قَدْ جَعَلْتُمُ اللهَ عَلَيْكُمْ كَفِيلاً إِنَّ اللهَ يَعْلَمُ مَا تَفْعَلُونَ).[٢]