فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٢٨ - ٧ ـ تولى، تبرى، توقف     

تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ )[١] و پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)فرمود: مؤمن، وقّاف[٢] است. و منافق، وثّاب[٣] است.[٤]

ابو سعيد كدمى مى گويد: بدانيد ـ خداوند ما و شما را رحمت كند ـ ولايت و برائت دو فريضه اى است كه قرآن از آن سخن گفته و سنت بر آن تأكيد ورزيده است و سيره پيشوايان دين كه حجت هاى خدايند، آن را تأييد نموده است از جمله، اين كلام خداوند متعال بدان اشاره دارد: (قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَ الَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَ مِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَ بَدَا بَيْنَنَا وَ بَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَ الْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللهِ وَحْدَهُ)[٥].[٦]

نيز مى گويد: مكلف حق ندارد هيچ يك از علما و فضلاى مخالفان را دوست بدارد هر چند امرشان براى او مجهول باشد. چنانچه خيال كرد كه آنها