فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣١٧ - ٤ ـ شفاعت دخول سريع به بهشت     

شفاعت يك مسأله قرآنى و در عين حال يك مسأله حديثى و روايى است. بنابراين، براى هيچ مسلمانى شايسته نيست كه عقيده اى را بپذيرد قبل از آنكه به اين دو منبع اصلى بدون هيچ پيش فرضى و به دور از هر گونه ذهنيتى، مراجعه كند اما با داشتتن پيشينه فكرى، شفاعت را تفسير كردن، تفسير به رأى است كه پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم)در حديث متواترى كه از او نقل شده، از آن نهى نموده و فرموده است: «كسى كه قرآن را به رأى خود تفسير كند جايگاه او را از آتش پر مى كنند.»[١]

مسأله شفاعت، مسأله جديدى نيست كه اسلام آن را آورده باشد و مخصوص اسلام باشد بلكه در ميان امتهاى قبلى و خصوصاً بين بت پرستان و يهوديان، اين مسأله، فكر رايجى بوده است و قرآن به همان مفهوم رايج بين مردم از آن سخن گفته است، نه مغاير با آن مفهوم و اگر آن را پذيرفته است باز با همان مفهوم رايجش پذيرفته است و اگر آن را از خرافات پيراسته و حد خاصى برايش مشخص كرده است باز بر اساس همان مفهوم، پيراسته و مشخص كرده است اما آنچه كه آشكار است شفاعت نزد آنها (امتهاى گذشته) به معنى آمرزش گناهان بوده است; نه به معنى ارتقاى درجه و يا سريع وارد شدن به بهشت. به همين خاطر آنها در توسل به انبياء، غفران گناهان و آمرزش خطاهايشان را طلب مى كردند و افراطيان آنها با اميد شفاعت، مرتكب گناه مى شدند.

در همين مورد و براى جلوگيرى از اين تندروىِ كه باعث جرأت بر گناه مى شود، خداوند سبحان مى فرمايد: ( مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ)[٢] و نيز