فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٥٤ - فرقه سوم بيهسيه     

فرقه سوم:

بيهسيه

خوارج بيهسيه، به ابوبيهس هيصم بن جابر منسوبند. اين فرقه، فرقه مستقلى است و پيوندى با ابراهيميه و ميمونيه ندارد. اين فرقه در اختلافى كه بين دو فرقه مزبور به وجود آمده بود وارد شد. آن دو فرقه از اباضيه است. اينك توضيح آن:

در بحث از ازارقه متوجه شديد كه ابوبيهس هيصم بن جابر ضبعى و عبدالله بن اباض هم عصر بودند. نافع مانند عبدالله بن اباض، بلكه قويتر از او از رهبريت معنوى برخوردار بود. ابوبيهس وقتى كه افراط نافع و تفريط عبدالله بن اباض را ديد، شيوه تازه اى را در پيش گرفت زيرا نافع در دشمنى با مسلمين افراط نمود و تعرض به آنان و بازجويى از عقايد آنها را روا شمرد و ضبط امانات و كشتن كودكانشان را جايز دانست. همزمان با او عبدالله بن اباض راه تفريط را در پيش گرفت چون او بر اين عقيده بود كه مخالفانشان كافران نعمتند; همانگونه كه خداوند متعال، تارك حج واجب را در حال استطاعت كافر شمرده است و مى فرمايد: (وَ للهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطَاعَ إِلَيْهِ سَبِيلاً وَ مَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللهَ غَنِىٌّ عَنِ الْعَالَمِينَ) .[١]

او ازدواج با مخالفان و ميراث آنها و زندگى در بلاد آنها را جايز مى دانست.