فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٣٠ - ٧ ـ تولى، تبرى، توقف     

پيوند دهد. اگر چنين كرد همان جايگاه قبلى اش را در بين برادران دينى خود به دست مى آورد و ارزشى را كه از دست داده است، دوباره در بين برادران خود باز مى يابد (وَ للهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ).[١]

مسلمانى كه در حضور جمع با صداى بلند اعلام مى دارد: «لا اله الا الله محمد رسول الله» و سپس اوامر خداوند را زير پا مى گذارد و از واجباتش سر باز مى زند و محرمات را انجام مى دهد، نبايد او را در تكريم در رديف درستكاران قرار داد و از محبت دينى برخوردارش نمود بلكه بايد مؤمنان با او با خشونت برخورد نمايند و سرزنش و توبيخش نمايند و از او برائت بجويند و بيزارى خود را از او اعلام دارند و ارتباط خود را با او كاهش دهند تا زمين با همه فراخى اش بر او تنگ آيد و جز خدا پناهگاهى نيابد. پس اگر خداوند، دل او را به سوى اسلام بازگرداند و دريچه قلبش را به روى ايمان باز كرد و اعضايش را براى بندگى رام ساخت و بين او و معصيت فاصله انداخت و در نتيجه او توبه كرده با عمل صالح و جهاد پيگير، جهاد با نفس و هوا به دامن پر مهر اسلام باز گشت، در اين صورت ارتباط او با مردم برقرار مى گردد و پس از اين هدايت و توفيق، برادر دينى مسلمانان مى گردد.

اما اگر او به سوى شيطان شتافت و بر عصيانگرى ادامه داد و از حسابرسى نفس باز ماند و در ضلالت و گمراهى پيش رفت، آن وقت سزاوار نيست كه دوستان خدا دشمن خدا را دوست بدارند و از كسى كه آشكارا گناه مى كند راضى باشند. دلهاى با ايمان شرم دارد كه به سوى مَلِك ديّان رو نمايد تا براى اسيران شهوت و فريب خوردگان شيطان، از او طلب رحمت و مغفرت نمايد.