فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣١٦ - ٤ ـ شفاعت دخول سريع به بهشت     

نمايند. آنگاه بود كه خوارج به صورت يك جمعيت دينى و فرقه كلامى در آمد; پس از آنكه يك حزب صرفاً سياسى بود. از آن پس در اين مسائل با معتزله همگام شدند بلكه از آنان تأثير پذيرفتند. در مسأله آتى نيز چنين است. اباضيه در آن مسأله هم از معتزله متأثر شدند و با شيعه و ديگر فرق اسلامى به مخالفت پرداختند.

٤ ـ شفاعت، دخول سريع به بهشت:

اباضيه معتقدند كه اگر مرتكبان كباير بدون توبه از دنيا بروند در آتش مخلّد مى شوند. با داشتن چنين پيش زمينه اى شفاعت را دخول سريع مؤمنان به بهشت، تفسير كرده اند و در حقيقت، شفاعت را خاص مسلمانان بى گناه دانسته اند و اين گونه تفسير از شفاعت، با عقايد معتزله هماهنگ است چون آنان شفاعت را ارتقاى درجه مى دانند; نه آمرزش گناهان. شفاعت نزد مسلمانان امر مسلمى است اما در تفسير آن متفق نيستند. اباضيه مانند معتزله معتقدند كه شفاعت پيامبر بلكه شفاعت جميع شفاعت كنندگان شامل حال مرتكبان كباير نمى شود زيرا پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)مى فرمايد: «آن دسته از امتم كه مرتكب گناه كبيره شده اند شفاعت شامل حالش نمى شود.»

سالبى در كتاب «شرح انوار العقول» مى گويد: اگر گفته شود كه مؤمنان با اعمال خود به بهشت مى روند در اين صورت شفاعت معنى ندارد.

جواب اين است كه شفاعت، آنان را از محشر انتقال مى دهد و وارد بهشت مى كند.[١]