فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٤٨ - فرقه دوم نجديه     

فرقه دوم:

نجديه

آنها پيروان نجدة بن عامر حنفى هستند و جالب اينجاست كه خوارج در يك زمان دو امام داشتند; امامى در بصره: نافع بن ازرق و امامى در يمامه و نواحى آن: نجده بن عامر. اين بدان جهت بود كه وقتى نافع آراء مستهجن و مخالفى چون تبرى از قاعدين تا حد مشرك ناميدن آنها، از خود بروز داد و كشتن كودكان و زنان مخالفان را جايز شمرد، عده اى از خوارج از او جدا شدند كه در بين آنها ابوفديك، عطيه حنفى، راشد طويل، مقلاص و ايوب ازرق بودند. آنها پس از جدايى از نافع به طرف يمامه رفتند. نجده بن عامر كه با سپاهى از خوارج قصد پيوستن به لشكر نافع را داشت، با آنان رو به رو شد. آنها نجده و يارانش را از كارها و بدعتهاى نافع مطلع ساختند و آنها را به يمامه برگرداندند و در آنجا با نجده بن عامر بيعت كردند و كسانى را كه به تكفير ديگر خوارج به خاطر نپيوستن بدانها حكم داده بودند و نيز پيروان نافع را تكفير نمودند.

آنها هم چنان بر رهبرى نجده وفادار بودند تا آنكه در اثر خرده گيرى بر نجده در امورى چند با او به مخالفت برخاستند.

آنگاه همانهايى كه دور نجده گرد آمده و سپس به مخالفتش برخاسته بودند، به سه گروه تقسيم شدند: